'Mijn huid is zwart. Mijn haar is wollig. Mijn rug is sterk. Sterk genoeg om pijn te verdragen. Keer op keer toegebracht', lees ik in de inleiding van een theatervoorstelling. Aandoenlijke woorden van dichteres/songwriter/soulzangeres Maame Joses. Onmiddellijk rijst bij mij de vraag of de pijn haar persoonlijk is toegebracht, of dat het poëzie van haar hand is over mishandelde vrouwen met een zwarte huid. Eerlijk gezegd had ik nog nooit gehoord van die Ghanese-Nigeriaanse vrouw die al vele jaren in ons land woont en optreedt. Haar voorstelling heeft ze 'Mijn huid is zwart' genoemd.

Omdat de pijn die wordt vermeld in de intro me nieuwsgierig maakt, ga ik op zoek naar meer informatie. Bij het surfen op internet tref ik na lang zoeken een site waarop Maame's levensverhaal in een notendop is opgetekend. Daarin lees ik over huiselijk geweld. Geen verdere toelichting. De toegebrachte pijn is dus Maame's persoonlijke pijn.

De voorstelling is tevens bedoeld als ode aan de in 2003 overleden Nina Simone, de soulzangeres/pianiste/burgerrechtenactiviste. Als ik de evergreen 'Don't Let Me Be Misunderstood' op de radio hoor herinnert mij dat aan die onverzettelijke Afro-Amerikaanse vrouw. Op een foto op de site zie ik dat Maame ongelooflijk veel weg heeft van haar grote heldin Nina.

Vol verwachting kijk ik uit naar de voorstelling van zang, spel en verhaal. Ik heb er zin an, zou Pim Fortuyn bij leven gezegd hebben. Wel moet ik nog even geduld hebben, want haar optreden staat namelijk pas volgend jaar maart op het programma van Theater Ludens in Voorburg. Voor de zekerheid heb ik wel al een entreekaart gereserveerd. Ik heb namelijk een broertje dood aan 'uitverkocht'. 

Wim Quist