Bij toeval hoorde ik dat oud-caféhouder Evert is overleden. Ik herinner me hem als een rasechte Hagenees. Een geinponem van het zuiverste soort. Lang geleden in de jaren zestig kwam ik regelmatig met mijn vrienden in zijn café in Den Haag. Gezellig bomen, biertje, klaverjassen, dobbelen, pokeren, bamzaaien, biljarten. Na een avondje dolle pret tot soms in de kleine uurtjes (aan sluitingstijd werd niet gedaan) klaagden we steevast dat we de rekening aan de hoge kant vonden. Met een brede grijns op zijn gezicht reageerde Evert telkens met 'Wie schrijft, die blijft'.

Bij 'Wie schrijft, die blijft' komt bij mij ook Koos Postema voorbij. De oud-tv coryfee is er nog steeds. Hij is inmiddels de 92 gepasseerd. Een poosje geleden las ik dat hij met het schrijven van columns is gestopt. Of dat een verstandige zet is, zal de tijd leren. Zeker is, dat voor hem niet langer geldt 'Wie schrijft, die blijft'. Hella Haasse (†2011), schrijfster van de prachtige novelle Oeroeg, heeft de 93 gehaald. Naar verluidt heeft ze tot haar dood geschreven. 93 jaar is weliswaar een hoge leeftijd, maar ze haalt het niet bij Evert. De voormalige kroegbaas is maar liefst 99 geworden. Of hij die hoge leeftijd te danken heeft aan zijn lifestyle van 'Wie schrijft, die blijft' is de vraag.

Van jongs af aan is verhalen schrijven mijn ding. Opstellen maken vond ik het allerleukste op school. Toen ik negentien was stuurde ik vanuit Suriname 'sterke' verhalen op voor een voetbalkrantje. Later op mijn werk 'trakteerde' ik collega's regelmatig op verhaaltjes voor bij het twaalfuurtje. Gelet op Everts lange leven pieker ik er niet over te stoppen met schrijven. Ik kijk wel linker uit. Wie schrijft, die blijft (hoop ik). 

Wim Quist