Toen ik een telefoontje van Hannie Stoop kreeg dat Arnold is overleden, schrok ik. Arnold, mijn maatje van het eerste uur TV Buytenwegh, is dood. Ik kon het nauwelijks geloven.

Een poosje geleden was ik van plan hem te bezoeken om een column te overhandigen waarin hij een voorname rol speelde. Inderdaad overhandigen, omdat hij email flauwekul vond. Aan emailen deed hij niet.

Bijzonder was dat hij het eerste lid van TV Buytenwegh was. Ik heb jarenlang met hem competitie gespeeld. Uiteraard hebben we ook heel veel tegen elkaar gespeeld. We gingen altijd tot het gaatje. Geen van ons wilde verliezen. Als we soms meer dan vier uur op de baan hadden gestaan, we speelden de best of seven, dronken we na afloop altijd gezellig een paar drankjes en ratelden we vijf kwartier in een uur. Ongelooflijk dat hij de puf had om aansluitend naar de badmintonhal te verkassen voor nog een paar uurtjes badminton. Ter completering van zijn dagindeling moet ik erbij vermelden, dat hij vaak voorafgaande aan ons partijtje tennis op zijn racefiets een ritje van zo'n vijftig kilometer er op had zitten. 

Wat hebben we ongelooflijk veel lol gehad. Arnold was namelijk naast een sportman een moppentapper van het zuiverste soort. In die tijd kwamen we regelmatig bij elkaar over de vloer. Het was altijd reuze gezellig met zijn vrouw Hannie erbij. Gouden tijden met mooie herinneringen. Helaas Arnold is niet meer. De herinneringen zullen blijven.

Wim Quist