Het zal me niet weer gebeuren dat ik, zoals bij de voorstelling 'Schrijvers voor Oekraïne', laat reageer en op mijn monitor 'uitverkocht' zie. Dus reserveer ik bijtijds voor 'Drop after drop' in de Nieuwe Kerk Den Haag. Een concert met een oproep tot vrede in Oekraïne. De muziek is van hedendaagse Oekraïense componisten. Sopraan Maryana Golovchenko, ook uit dat land, zal de verschillende delen door middel van lofzangen verbinden. Beloofd wordt een meditatief en verstild programma in een lichtontwerp van Nico de Rooij.

Omdat het in de kerk donker is en er een grijs rookgordijn hangt, is het oppassen. Voorzichtig schuifelend ontwaar ik bij het podium vrolijke, flikkerende kaarslichtjes en speelse spotjes die regelmatig ander licht verspreiden. Het lijkt warempel wel Wonderland. Plotseling word ik opgeschrikt door loeiende sirenes en bomexplosies. Alsof er oorlog is uitgebroken. Weliswaar ebben de angstaanjagende geluiden weg, maar even later keren ze in alle hevigheid terug. Logisch dat ik me ongemakkelijk voel. Tegelijkertijd bedenk ik, dat dergelijke geluiden in Oekraïne schering en inslag zijn.

Als na een poos de rust in de kerk is weergekeerd, verschijnt componist-dirigent Maxim Shalygin vergezeld van de sopraan en het Kamerorkest van het Noorden met 22 strijkers op het podium. Indachtig de aankondiging van meditatief en verstild sluit ik mijn ogen en luister. Gedwee laat ik me door de serene, almaar repeterende violen meevoeren naar hogere sferen. Tot Maryana's lofzang een einde maakt aan mijn droom over vrede in Oekraïne. Weer bij zinnen valt me Boudewijn de Groot te binnen. De zanger die in 1966 met het liedje 'Welterusten Meneer de President' tegen oorlog protesteerde. Hoe wonderbaarlijk zou Kerst 2024 zijn als meneer de president ontwaakt en gehoor geeft aan de Oekraïense vredesoproep. 

Wim Quist