Kerstgevoel

Heb ik het overgehouden aan mijn verblijf in Suriname in 1964? Omdat ik mij toen een jaar lang onder de Hindoestanen, Creolen, Chinezen, Indianen, Javanen en Portugese Joden bevond? Hoe dan ook, halen mensen uit andere culturen iets in mij naar boven. Of ze nu uit Suriname, Ghana, Ethiopië, Chili, Tibet of bijvoorbeeld Nigeria komen.

Lees meer

Pubquiz

Tennis- en padelvereniging Buytenwegh bestaat dit jaar veertig jaar. Ter ere daarvan zijn in de loop van het jaar tal van evenementen georganiseerd. Onlangs stond een pubquiz op het programma met aansluitend disco. Leuk dat ik voor de quiz in team Alzheimer Plus ben gevraagd. Misschien wel, omdat ik veel clubgeschiedenis in mijn ransel heb. Al vanaf de oprichting ben ik namelijk lid en in 2003 heb ik het jubileumboek 25 jaar TV Buytenwegh geschreven.

Ter voorbereiding heb ik mij met allerlei weetjes volgepropt. Bijvoorbeeld, dat niet Hans Hiestand, maar cluboprichter Eric Savalle de eerste voorzitter was. Dat An Noakes de eerste clubtrainer was en niet haar man John. En de eerste clubkampioenen bij de senioren Jenny Kranendonk en Bert Hiensch waren en bij de jeugd Winny Daniëls en René van Geffen. En Kim Meere met haar twaalf jaar nog steeds de jongste algemeen clubkampioen is. Een landstitel bij de door-de-weekse-dames-tenniscompetitie voor team Thea Oudmayer. En Kapper Walsmit en Smol Naaimachines de eerste clubsponsors waren. Stuk voor stuk interessant genoeg om als ingrediënt voor quizvragen te dienen.

 

Lees meer

Eyeopener

Jaren geleden was ik in kunstgalerie Baks aan de Zuidwal in Den Haag. Naast een boeiende expositie met muzikale omlijsting zijn mij vooral de groene neonletters aan de wand bijgebleven. In het beroemde handschrift van Erasmus stond geschreven 'Art is art. Everything else is everything else'. Als ik aan kunst denk, verschijnt die intrigerende tekst van Ad Reinhardt nogal eens op mijn netvlies. Strijk en zet dat onmiddellijk ook 'L'art pour l'art' in mij opdoemt. De stroming van Franse kunstenaars die in de vroege negentiende eeuw als enige drijfveer het scheppen van kunst had. De kunst om de kunst. Het schrijverscollectief De Tachtigers, dat in de jaren tachtig van de negentiende eeuw het ‘Schrijven om het schrijven’ omarmde, sluit daar naadloos op aan. Nog steeds ben ik apetrots op mijn gave eerste druk exemplaren van twee vooraanstaande Tachtigers. Als aspirant-speurder heb ik zo'n halve eeuw geleden de Mei (Een nieuwe lente, een nieuw geluid) van Herman Gorter en De Kleine Johannes van Frederik van Eeden op een boekenmarktje van niks in Den Haag op de kop getikt. Thans zijn het collectoritems, waar het Literatuurmuseum hebberig van wordt, weet ik.

Lees meer

Opa

Ruim veertien jaar geleden werd ik opa. Anderhalf jaar later overkwam me dat voor de tweede keer. Weer een wolk van een meisje. Weliswaar ervoer ik het opaschap van meet af aan als een geschenk uit de hemel, maar eerlijk gezegd was het ook wennen. Ik voelde me namelijk voor geen meter opa. In mijn herinnering waren opa's stokoude, uitgebluste mannen. Grijsaards, die dag in dag uit op een stoel zitten te lezen of duimen te draaien. Oudjes, die elke dag aan moeder de vrouw vragen wat de pot vanavond schaft.

Een tijdlang bleef het een vreemde gewaarwording door mijn kleindochters opa te worden genoemd. Onwerkelijk. Alsof het niet mij betrof. Dat neemt overigens niet weg, dat het opa zijn mij ongelooflijk veel plezier heeft gebracht. Op logeerpartijtjes gezellig kaartspelletjes doen en voor het slapen voorlezen. Naar de speeltuin toe of een balletje trappen op een autoluw pleintje. Een verrijking van mijn leven.

 

Lees meer

Ramen lappen

Een app van mijn tennis- en padelvereniging Buytenwegh roept vrijwilligers op de ramen van de padelbanen te lappen. Graag emmers, wissers, sponzen, verlengstukken en schoonmaakspullen meebrengen. Bij mijn aanmelding voor dat klusje stel ik voor, na afloop te gaan padellen. Enthousiast reageren drie pensionado’s dat ze daarvoor in zijn. Martin appt een dag later dat hij met tennis iets in zijn heup heeft verrekt. Vervolgens excuseert Paul zich wegens een zere teen. Toen waren er nog maar twee.

Om tien uur zijn we met vijf adspirant-glazenwassers op de werkbespreking in het fraai gerenoveerde clubgebouw. Een peptalk van Aad en een kopje koffie later lopen we gewapend met de benodigde attributen naar de twee padelbanen. Ik ben net lekker met mijn ding bezig, als Paul van de zere teen me op mijn vingers tikt. Hij mist schuim in mijn emmer. Drie knepen in de fles met spul, flink roeren en mijn emmer is een en al schuim. Hij zegt dat het schuim met ruim water zo verwijderd is. Een raam naast mij is Cees reuze trots op zijn super vlekkenspul van thuis. Bij zijn inspectieronde vooraf heeft hij geconstateerd, dat er flink wat grijze strepen op het glas zitten. Technische onderzoek heeft uitgewezen dat het sporen zijn van padelbads die de ramen stevig hebben getoucheerd. Even later hoor ik Cees mopperen dat die lelijke strepen zelfs met zijn wondermiddel moeilijk zijn weg te poetsen. Als Aad hem hoort piepen, springt hij hem onmiddellijk collegiaal bij. Zo levert een ieder op zijn eigen manier een bijdrage de ramen spic en span te krijgen. Een prachtig staaltje teamwork. 

 

Lees meer

Verbinding verbroken

In Portugal lig ik op een strandbed onder een parasol heerlijk te chillen. Mijn e-reader stand-by. Geen drukte om me heen. Vakantiegevoel. “Zeker Nederlands, hè?” hoor ik even later een stem boven me. Ik knik. “Wij komen gezellig naast je liggen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Toch?” zegt een man in sappig Amsterdams.

Lees meer

Ouderwets

Natuurlijk had ik mij tijdig aangemeld voor Mix A Match. Immers, vol is vol. Een toernooitje padel waarbij je met wisselende partners driemaal een half uurtje speelt. We waren met zestien, mijn broer Rein en mijn zwager Jaap meegerekend. Zaterdagmiddag van twaalf tot drie met na afloop een gezellig drankje. "Op kosten van de Padelcommissie," roept organisator Aad.

In zijn korte inleiding benadrukt hij dat het een toernooitje is om de smaak van het padellen te pakken te krijgen. Om te leren en voor de gezelligheid. Hij heeft zoveel mogelijk geprobeerd beginners aan gevorderden te koppelen. Bij het laatste half uurtje mogen alle remmen los. Bij die testmatches spelen de beginners tegen elkaar en kunnen de padelmatadoren laten zien wat ze in huis hebben.

Lees meer

Duizendmaal dank

Sinds 1981 wordt er bij de Zoetermeerse Tennis- en Padelvereniging Buytenwegh van oktober tot april eens per maand gebridged. Van meet af aan was dat een groot succes. Eveneens vanaf het begin was de organisatie in bekwame handen van Dilia en John Fromberg. Welgeteld duurde dat 222 bridgedrives. Een prestatie van formaat. Chapeau. Nu, 37 jaar later, hebben zij er een punt achter gezet.

 

Lees meer

Viseters

's Morgens op het puntje van mijn stoel naar Olympisch schaatsen gekeken. De spannende duizend meter met Ireen Wüst, Marrit Leenstra en Jorien ter Mors. Weliswaar schaatste onze gouden Ireen zich voor de dweil uit de naad, toch viel de vijfvoudig Olympisch kampioene ditmaal buiten de prijzen. Gelukkig pakte Jorien het goud en was ze voor even onze nationale trots. 

Aansluitend rep ik mij naar het lunchpauzeconcert in de Oude Kerk in Zoetermeer. Ik wil namelijk voor geen goud harpiste Annemieke IJzerman missen. Bij haar prachtige fantasie over 'De Moldau' van Smetana schakelen mijn gedachten naar Praag. Naar de rivier en de Karelsbrug met de zwartgeblakerde beelden en de kunstenaars. Bijna een halve eeuw geleden heb ik daarvan een fotorolletje vol geschoten. Tot mijn pensioen was de vergroting op mijn kantoor niet alleen voor mij een lust voor het oog. Het ruisende water dat Annemieke uit haar magistrale harp tovert, maakt mijn herinneringen aan Praag weer springlevend. 

 

Lees meer

Prachtplaatjes

Het zal in Den Haag niemand ontgaan zijn, dat kunstschilder Piet Mondriaan (1872-1944) de stad een jaar lang kleurde. Honderd jaar 'Mondriaan & De Stijl' werd uitbundig gevierd. Overal waren gebouwen feestelijk uitgedost met de fameuze kleurvakken van de schilder. Billboards juichten over zijn driehonderd werken in het Gemeentemuseum. Daaronder uiteraard de veel besproken Victory Boogie Woogie. In 1998 was ik erbij toen dat meesterwerk in Den Haag in première ging. Gebiologeerd liet ik het dynamische spel van kleuren, vakken, vakjes en blokken lang op me inwerken. De toenmalige staatssecretaris van cultuur Rick van der Ploeg verantwoordde de prijzige aanschaf van 82 miljoen gulden als volgt: We weten de prijs van iets, en de waarde van niets.

Lees meer

Grüss Gott

Meer dan veertig jaar woon ik in Zoetermeer. Gek eigenlijk, dat ik pas onlangs het verscholen schelpenpaadje parallel aan de Voorweg ontdekte. Omdat ik een poosje uit de tennisroulatie ben geweest, was ik een paar kilootjes aangekomen. Niet alleen voelde ik me een zwaargewicht, ook had ik mijn buik vol van de praatjes over vetrollen. Om daar een einde aan te maken, pakte ik de trainingsdraad op. Hardlopen op zondagochtend. Tempo draaien, sprintjes trekken. Gegarandeerd, dat in no time de monden gesnoerd zijn. Bovendien helpt die fitnesstraining om in de padelgroep op mijn tennisvereniging Buytenwegh serieus genomen te worden.

Lees meer

Failliet

Op een fraai mozaiekbankje aan de Dobbeplas in Zoetermeer zit ik gedachtenloos voor me uit te staren. Rimpelig water, gekrijs van een meeuw, twee dobberende eenden. Dat is het. Alert snellen de eenden mijn richting op voor voedsel. Jammer dat ik niks eetbaars bij me heb. Na een paar minuten tevergeefs tegen me aan te hebben gekwaakt, verdwijnen ze.

Lees meer

Welletjes voor Savalle

Na 63 jaar vindt hij het welletjes. Eric Savalle (1938) is gestopt met al zijn tennisactiviteiten. In 1954 debuteerde hij op zestienjarige leeftijd als tennisscheidsrechter bij zijn club Thor RW in Den Haag. Weliswaar heeft hij in de loop der jaren talloze belangrijke bestuursfuncties bekleed, toch was hij in de eerste plaats tennisscheidsrechter. Toen hij zich in Zoetermeer vestigde, richtte hij in 1978 Tennisvereniging Buytenwegh op.

Lees meer

Haagse kak

Weliswaar woon ik al ruim veertig jaar in Zoetermeer, toch gaat er vrijwel geen week voorbij of ik ben in mijn geboortestad Den Haag. Bijvoorbeeld voor een rondje kunstkijken in de Pulchri Studio aan het Lange Voorhout en de talloze galeries aan het Noordeinde en de Denneweg. Halverwege mijn tour sta ik voor een galerie vol druk pratende en wijndrinkende mannen en vrouwen. 

Lees meer

Godswonder

Eind negentiende eeuw schreef de Franse dichter Haraucourt het beroemde "Partir, c’est mourir un peu". Oftewel, afscheid nemen is een beetje sterven. Dat is precies wat ik voelde toen ik een paar jaar geleden afscheid nam van competitietennis. Een noodgedwongen afscheid vanwege slecht zien. Ook de schouderklopjes van mijn teamgenoten na weer een verliespartij konden mij niet weerhouden te stoppen.

 

Lees meer

The show must go on

Sinds een jaar of twee zit ik met een aantal tennismaatjes van TV Buytenwegh in een groepsapp. Zelf ben ik niet zo actief met het rondsturen van allerlei berichtjes. In de apps van vorige week waren blessures, werk en privé de spelbrekers voor een dubbelpartij op de vaste tennisavond. Dan maar biljarten op de club droeg iemand als alternatief aan. Ook werd aangekaart om woensdagavond gezellig met z'n allen op de tennisclub naar voetbal te kijken. Naar de finale van de Europa League Ajax tegen Manchester United in Stockholm. Na de bloedstollende halve finale tegen Olympique Lyon had ik daar wel zin in. Natuurlijk moest ik direct aan Daphne Schippers denken. Aan haar gouden race in 2015 die we met z'n allen op de club hebben gevierd. Wat een geweldig feest was dat.

Lees meer

Wim van Lingen, een aimabel mens is heen gegaan

 

Geheel onverwacht is ons lid Wim van Lingen op 26 mei overleden. Slechts 70 jaar is hij geworden. Ik ken Wim al heel, heel lang. Als we elkaar op de tennisclub tegen kwamen, hadden we altijd een praatje. Elkaar verbaal een beetje uitdagen. Zo ging dat. Gezellig en altijd lachen. We troffen elkaar ook wel eens in Scheveningen. Steevast met zijn geliefde Conny aan zijn zijde. Altijd waren ze samen. Onafscheidelijk. Samen hielden ze van het leven.
 
Vorige week kwam ik Wim tegen op het crematorium "De Haagse duinen" bij een crematie van een gemeenschappelijke kennis die op 81-jarige leeftijd was overleden. Eigenlijk te jong vonden we. 'Geniet van het leven,' zei Wim, 'want voor je het weet ben je er niet meer.' Heel bizar, drie dagen later is hij er niet meer. Zomaar, plotseling sloeg de dood toe. Een mokerslag voor zijn vrouw Conny, zijn zoon Carlo en zijn gezin en voor dochter Linda en haar man. De buurtgenoten van de Obrechtrode zijn geschokt. Hij was alom geliefd; hij had alleen vrienden. Een aimabel mens is heen gegaan. Dat doet pijn. Ik ben verdrietig.
Wim Quist

 

Twee moeders

Wat is een harp toch een schitterend muziekinstrument. Zeker als die bespeeld wordt door Colet Nierop. Dat weet ik van vorige keren. 'Ik ben er een poosje uit geweest,' excuseert de harpiste zich bij het weerzien. 'Al vanaf het allereerste begin van de lunchpauzeconcerten in de Oude Kerk hier in Zoetermeer ben ik erbij. Dertien jaar inmiddels. Altijd met veel plezier. Vanmiddag open ik met een bewerking voor harp van Franz Schuberts “Ständchen”. Leuk om te weten, dat het lied geboren is op een terras in Wenen. In gezelschap van een stel vrienden kreeg de componist een ingeving, leende potlood en papier en even later was “Ständchen” vereeuwigd,' besluit Colet haar inleiding.

 

Lees meer

Opening petanquebaantje bij tennisvereniging Buytenwegh

Leden van Tennisvereniging Buytenwegh hadden een baantje aangelegd op hun ruim bemeten terras. Op 1 april jl., de dag van de pasjesuitreiking, zou ik d.m.v. een clinic de baan openen. Bij een oriëntatiebezoek constateerde ik dat de baan niet aan de daarvoor vereiste afmeting voldeed; de lengte was deerlijk te kort. In eerste instantie zag ik er geen heil in, want wat was er nou te winnen?

Lees meer

Welles of nietes

Waar tennissen bij TV Buytenwegh al niet toe kan leiden. De oprichting van het biljartclubje 't Keutje. Een vriendengroep bestaande uit voorzitter Jan Janssen, André Paulusma, Jan Bakker, Ruud van Bemmel, André Mikkelsen, Aad Heemskerk, Tjomme Kortenbroek en ik. Allemaal tennissers die ook graag een balletje stoten. Niet eerder in het 17-jarige jarige bestaan van ons clubje is de competitie zo spannend geweest. Ex aequo zijn namelijk op de eerste plaats geëindigd Ruud, André M, Jan B en ik. Wat nu?

Lees meer

The Passion

Ligt het zwarte Piet-drama nog vers in mijn geheugen, staat ons land mogelijk een nieuw treurspel te wachten. Dat van de schepping van een zwarte Jezus. Een getinte man is namelijk uitverkoren om de rol van Jezus Christus in The Passion te spelen.

Lees meer

Doodzonde

Het is woensdag. Fijn weer naar het lunchpauzeconcert in de Oude Kerk in Zoetermeer. Ik zie op mijn horloge dat ik nog tijd heb voor een bakkie bij de Mac in het Stadshart. 'Doe er maar een lekkere chocokoek bij,' zeg ik tegen het meisje achter de counter. Vriendelijk vraagt ze of ik er ook een AD'tje bij wil.

Lees meer

Gezond en gezellig Nieuwjaar

Weliswaar tennis ik zo'n twee bespanningen per jaar minder dan vroeger, ik ben wel regelmatig op de club te vinden. Doorgaans tennis ik nog maar een keer per week. Daarnaast ben ik vrijwel elke zondagochtend op het tennispark. Gewoon om gezellig met de boys na afloop van hun partijtjes een bakkie te doen. 

Lees meer

Kippenvel

Druk, druk, druk. Verhuizing voor de boeg. Wat komt daar allemachtig veel bij kijken. Plafonds en muren laten spuiten. Een schilder charteren. Ordners met papieren uit de vorige eeuw schonen. Een karrenvracht aan dozen met serviezen en andere oude troep zien kwijt te raken. Familiehulp inschakelen. De verhuizing regelen. Wat een gedoe. Mijn hoofd loopt over.

 

Lees meer

Sollicitatiegesprek

Voor mijn werk heb ik tientallen sollicitanten aan de tand gevoeld. Na mijn pensionering heb ik daar nooit meer mee te maken gehad. Tot ik onlangs op mijn geliefde terras van La Galleria op het Scheveningse Kurhausplein plots in een sollicitatiegesprek belandde. Aan het tafeltje schuin naast mij speelde het zich af. Ik kon het niet laten mijn oren te spitsen.

 

Lees meer

Paul Smeele in memoriam

Vorige week kwam ik zijn vrouw Ank tegen in het Stadshart. Afgepeigerd zat ze op een terras. ‘Even bijkomen,‘ zei ze. ‘Met Paul gaat het heel slecht. Ik hoop voor hem dat hij snel zijn ogen sluit. Dan is hij uit zijn lijden verlost.’

Lees meer

Columnisten

Columnisten zijn er te kust en te keur. In alle kranten kom je ze tegen. Ook mijn krant, het Algemeen Dagblad, doet mee aan die rage. Elke dag is er wel een column te vinden.

Lees meer

Natascha verlaat TV Buytenwegh

De tennisvereniging Buytenwegh heeft onlangs Natascha van achter de bar (rechts op de foto) uitgezwaaid. Na zeven jaren horeca vond zij het tijd voor iets anders. Jammer voor de Zoetermeerse tennisclub, want ze was alom geliefd.

 

Lees meer

Lang leve ADO

Sorry hoor tennissers van TV Buytenwegh, ik ben nog volledig in de ban van voetbal. Aan de ene kant de sidderende finale van het EK met Portugal als verrassende kampioen. Aan de andere kant staat de ere-divisie te dringen. Zoals gebruikelijk borrelt dan mijn tijd bij ADO op.

Lees meer

Bruiloftsfeest

Al weer een poos geleden heeft het groepje tennisvriendinnen van TV Buytenwegh de knoop doorgehakt. Geen cabaretachtige optredens meer op feesten en partijen. Unaniem vonden ze dat het mooi geweest is. Dus geen liedjes meer à la vijftien jaar geleden bij het 25-jarige bruiloftsfeest van Jan en Marianne Janssen in het "Blesse Paard" in Stompwijk.

Lees meer

Herinnering aan Frits Jans

Begin jaren tachtig was Frits bij de tennisvereniging Buytenwegh voorzitter van de jeugdcommissie en ik bestuurslid. Met hart en ziel ging hij voor de Buyenwegh-jeugd. Op een keer na een poosje brainstormen over een beleidsplan voor de jeugd, daagde hij me uit voor een partijtje tennis.

Lees meer

Johan Cruijff (2)

Het is donderdagmiddag kwart over drie. Op mijn gemak zit ik op het verwarmde
terras van de Wiener Konditorei in Den Haag. Als zo vaak, met een
cappuccino en de beroemde Sacher. Ruimschoots de tijd om nog even mijn
speech door te nemen.

Lees meer

Zomaar een lentedag bij TV Buytenwegh

Observaties van een pas gepensioneerd lid

Het is woensdagmorgen. De zon schijnt. Als net gepensioneerde ambtenaar heb ik de voorbije twee weken vanalles in en om het huis gedaan. Het is er nog niet van gekomen om eens een keertje overdag naar ons prachtige tennispark te gaan. Ik heb even geen concrete dingen te doen. En ik besluit om nu toch maar eens naar het tennispark te gaan.

 

Lees meer

Passie

Natuurlijk was ik op de Open Dag van mijn tennisclub Buytenwegh. Gezellig met tennismaatjes een bakkie doen. Uiteraard met het beloofde broodje worst van 't huis erbij. Om te kijken wat er allemaal te beleven is op het feestelijk versierde tennispark. Om te buurten bij de clinics van de tennistrainers Bregt en Marcel en de demo rolstoeltennis. Te zien hoeveel ballen de jeugd nodig heeft om te scoren bij de gatenmuur. En om de demo mix van vier clubtoppers te volgen. Daar gaat mijn tennishart sneller van kloppen.

Lees meer

Teamkleding kopen

Stiekem dromen Jan, Robin, Jaap, Ruud en Jan van een kampioenschap dit jaar. Ze hebben zich voorgenomen geen genoegen te nemen met een tweede plaats. De teleurstelling van "net niet" hebben ze al veel te vaak moeten wegslikken. Dat zijn ze spuugzat. Tijd voor verandering. Een nieuwe lente, een nieuwe outfit en een titel. Het kriebelt bij de "Frisse jongens" van tennisvereniging Buytenwegh.

 

Lees meer

Column Wim Quist: Verdraagzaamheid

Misschien had het meer voor de hand gelegen, om het te hebben over de geslaagde nieuwjaarsreceptie van de tennisvereniging. Dat het er als vanouds gezellig druk was en dat er weer niet was bezuinigd op drankjes en hapjes. 

Lees meer

Onze club

Sinds de oprichting van onze club in 1978 ben ik lid. Ik weet nog goed dat ik het direct naar mijn zin had. Misschien omdat ik me betrokken voelde, rolde ik van de ene functie in de andere. Leuk was, om eens hele andere dingen te doen dan op mijn werk. Toen ik bijvoorbeeld na een paar jaar fotografie en public relation ging doen, was het iedere keer weer spannend of mijn artikeltje met foto in de media geplaatst werd. Gouden jaren waren dat, waarin de club uitgroeide tot een grote, welvarende tennisvereniging met meer dan 1200 leden.

Lees meer

Oudste team kampioen in najaarscompetitie?

Na een goede derde plaats van de Frisse Jongens in de voorjaarscompetitie op zondag wilden we ook wel eens kijken of we in de najaarscompetitie konden meedoen voor de titel. Omdat we graag ook singles wilden spelen, kozen we voor de competitie van Heren 17+ op zaterdag. Zes weken lang zouden we in twee singles en drie dubbels onze kunsten mogen vertonen. De kern van de Frisse Jongens werd aangevuld met twee cracks uit het Blessures Team om een beetje tegen de zeer jeugdige tegenstanders gewapend te zijn.

 

Lees meer

Johan Cruyff

Vijftig jaar geleden, op mijn 21-ste, maakte ik kennis met Johan Cruyff. Dat was op het internationale jeugdtoernooi van ADO in Den Haag. 'Wie is toch dat brutaaltje bij Ajax.' Zo'n bliksemschicht had hij nog nooit van zijn leven op een voetbalveld gezien. 'Wat een geweldige dribbel. Wat een ongelooflijk spelinzicht voor zo'n jonkie. Dat wordt een hele, hele grote,' voorspelde een senior naast mij op de tribune. Ook ik was onder de indruk van dat broodmagere ventje.

Lees meer

Overleven in Griekenland

Uitgenodigd worden voor een gratis vakantie naar Griekenland. Wie wil dit niet. Mijn zwager Jaap had onverwacht een financieel meevallertje en voelde zich geroepen het gezegde 'van je familie moet je het hebben' waar te maken. Onmiddellijk dirigeert de goudfazant zijn vriendin Marion achter de pc.

Lees meer

Dafne's race

Wim Quist is erelid van TV Buytenwegh en schrijver van ‘Winnaarstype’, een verhalenbundel over menselijke emoties, liefde, bedrog, passie, vriendschap en asogedrag.

Lees meer
Wim Quist

Column Wim Quist: Prettig gestoord

Niet toevallig rijd ik naar de Fred. Oftewel naar de Frederik Hendriklaan in het chique Statenkwartier van de residentie. Ik had namelijk in het AD gelezen dat schrijver-dichter Bart Chabot bij boekhandel Paagman zijn nieuwe boek zal presenteren. Dat klonk mij als komt-dat-zien in de oren. Voor mij is hij namelijk een voorbeeld van een prettig gestoord mens. Het lijkt mij spannend om die onorthodoxe Hagenees een keer live mee te maken.

Lees meer

Column Wim Quist:Theodoor

Verbaasd las ik op de site van tennisvereniging ALTV dat Jan en Robin in de halve finale herendubbel zijn uitgeschakeld. Shit dat ze het niet hebben gered, want ik had er vast op gerekend zondag bij de finale van mijn teamgenoten te zijn. Wat moet ik in godsnaam nu op zo'n zondagmiddag in mijn dooie uppie.

Lees meer

Column Wim Quist: Om nooit te vergeten

Mijn laatste competitiewedstrijd. Volgens mijn broer Rein zou het wel eens een emotionele dag voor mij kunnen worden. Kan zijn, maar ik zie er totaal niet tegenop. Ik zie wel. Uit tegen United Service in Hellevoetsluis. Half negen verzamelen bij Buytenwegh, om tien uur spelen. Volgens captain Tjomme kan het een latertje worden.

Lees meer

Column Eric Savalle: Vraagtekens!

Hoewel ik al zo’n 60 jaar meeloop in de tenniswereld en meen daarin ook goed ingevoerd te zijn, doen zich regelmatig zaken voor waar ik werkelijk niets van begrijp. Dat is bijvoorbeeld het geval met de vrijwel jaarlijks terugkerende verhogingen van het prijzengeld van de Grand Slam toernooien.

Lees meer

Het einde van een Winnaarstype …..

Met de woorden ‘Het is mooi geweest’ hangt Wim Quist in zijn column het competitieracket definitief aan de wilgen. Een paar dagen eerder - tijdens de training - heeft hij zijn besluit om ‘te stoppen op zijn hoogtepunt’ ook al meegedeeld aan het team ‘De Frisse Jongens”. Toen hij zich vorige week aan de mannen van OTC voorstelde als Wim Wisselspeler, wist ik het eigenlijk al. Zijn officiële mededeling dat hij zijn laatste wedstrijd in competitieverband heeft gespeeld, komt dus niet als een verrassing.

Lees meer

Column Eric Savalle: Arbitrage in de knel

Tot zo’n 30 jaar geleden, zat de scheidsrechter rechtop in zijn stoel, met zijn scoreblad op een lessenaartje voor zich. De lijnrechters zaten op een stoel of stonden rechtop. Als een bal “uit” was, riep de betreffende lijnrechter hardop “uit” en stak tegelijk zijn arm uit in de richting waarin de bal uitging. 

 

Lees meer
Wim Quist

Columns Wim Quist: Het is mooi geweest

Een beetje depri word ik ervan. Van die schouderkopjes van mijn teamgenoten na afloop van alweer een verliespartij. Van “hartstikke goed gespeeld”, terwijl dat zwaar ondermaats was. Van “je zat er dichtbij”, terwijl ik van de baan werd gemept. “Van jammer, jammer, jammer, maar volgende keer beter”. Tegelijkertijd besef ik, dat ze goed bedoeld zijn, die schouderklopjes. Als steun. Elkaar bijstaan. Zo zitten Tjomme, Ruud, Jan, Robin, Jan, Jaap, Hans en Rein in elkaar. Stuk voor stuk moordgasten zijn ‘t. Niets dan lof, maar mijn natuur gaat zich steeds meer verzetten. Mijn genen maken oorlog; ze pikken het niet langer. Ze roepen dat alsmaar verliezen niets voor mij is. Dat ik daarvoor niet in de tenniswieg ben gelegd. Om in de competitie puntloos te blijven. Chagrijnig word ik ervan.
Lees meer
Eric Savalle

Column Eric Savalle: Kreunende vrouwen

Vrouwen trekken op velerlei manier de aandacht. Serena en Venus Williams doen dat behalve met hun powertennis o.a. met hun kleding. Zij zijn duidelijk trendsetters met kleurrijke, soms gewaagde, niet door iedereen bewonderde, maar in elk geval in ’t oog springende outfits.

Lees meer
Wim Quist

Column Wim Quist: Open Dag

Toeval? Natuurlijk was ik erbij. Op de open dag. Voor de nieuwe pasjes en voor de tennisclinic van Jacco Eltingh met aansluitend Indisch eten, muziek en feest. De locale pers en de Nieuwsbrief beloofden een spetterende aftrap van het nieuwe seizoen. Komt dat zien. De TV Buytenwegh laat zich weer ouderwets horen; timmert weer aan de weg. Mijn hamvraag is, of het toeval was dat de extoptennisser bij Buytenwegh kwam opdraven.

Lees meer