Toen ik in Doesburg was, zag ik een affiche van een fotograficabeurs. Dat herinnerde me aan mijn fotoclub. Een jaar of veertig was ik. Bij een praatje met de voorzitter fluisterde hij dat James Bond 007 zijn geheime opnames maakte met een spionagecameraatje. Als een Fred Kaps toverde hij een cameraatje van hooguit vijf centimeter uit zijn zak. "Mijn hebbedingetje. Ik heb 'm altijd bij me," zei hij gelukzalig.

Een week later zie ik een hebbedingetje bij een fotozaak. Een kwartiertje later ben ik een 007-cameraatje rijker en een zak duiten armer. In de ban van die bijzondere minuscuultjes stroopte ik jarenlang stad en land af. Nooit zal ik vergeten dat ik op de beurs van Houten een super kleintje ontdekte. "Een bruine Coronet van bakeliet. Een zeldzaam exemplaar," verklapte de verkoper. Weliswaar was ie prijzig, maar de man verzekerde me dat als je de Coronetserie van zeven kleuren compleet bezit, je kan stoppen met werken. Na vele jaren van plezier hield ik het voor gezien. Genoeg is genoeg. Mooi geweest.

Fijn dat de beurs in het centrum van Doesburg is. Ik kan het niet laten ouderwets te snuffelen. Duizenden oude camera's van alle soorten en maten op de tafels van standhouders, maar geen enkel miniatuurtje. Op de terugweg ontdekte ik er zowaar eentje. Onmiddellijk herken ik 'm van mijn verzameling. Op het stickertje staat € 45. Ik schrik me te pletter. Teleurgesteld over het miniprijsje druip ik af. Enige tafels verder valt mijn oog op een blauwe Coronet. Oftewel, een broertje van mijn zeldzame bruine thuis. Zo onverschillig mogelijk vraag ik wat die moet opbrengen. "€ 750 meneer," reageert de standhouder. Een pleister op de wonde. 

Wim Quist