Laatst stond ik bij een stoplicht naast een prachtige Italiaanse auto. Een Alfa Romeo. Wijzend naar zijn licht blauwe bolide vond ik het leuk de bestuurder mijn opgestoken duim te laten zien. Dat deed me denken aan lang geleden. Nooit zal ik vergeten dat ik duimpjes kreeg voor mijn Alfa Romeo. Voor mio amore. 

Na drie jaar rijplezier voelde ik bij het wassen bobbeltjes op een spatbord van mijn Alfa. Roest. Nadat ome Kees, werkzaam bij een plaatwerkerij/spuiterij, het roestplekje met zijn nagel had open gepulkt luidde zijn diagnose: kanker in het metaal. "Remedie: auto blank maken, onze superieure antiroest behandeling en probleem foetsie. Vooruit, voor jou voor een familieprijsje," zei hij.

Na de molto speciale behandeling voor familie zag mio amore er weer uit als nieuw. Een plaatje. Glimlachend voorspelde ome Kees nog vele jaren rijplezier. Twee jaar later voelde ik opnieuw bobbeltjes op een spatbord. "De kanker zit erg diep. Gauw verkopen," zei ome Kees en waste zijn handen in onschuld.

Een week later staan we met z'n drieën, een potentiële koper van net twintig schat ik, zijn vriendin en ik bij mijn ex-amore. Spontaan roept het meisje dat ze 'm super vindt. "Ja toch, Arie?" Arie reageert niet. Hij loopt als een keurmeester rond de auto. Op een gegeven moment houdt hij stil, wrijft over een spatbord en hoor hem 'roest' mompelen. Vervolgens drukt hij met zijn duim krachtig op de zwakke plek en pats. Een gat van zeker drie centimeter. Geschrokken roept het meisje dat het gaatje voor Arie geen probleem is. "Nee toch, schatje?" Arie reageert dat er tweehonderd gulden van de prijs af moet. "Verkocht," roep ik. Dolgelukkig valt het meisje haar amore om zijn hals.

Wim Quist