Passend afscheidskado

Is het, omdat ik jaren geleden ter gelegenheid van zijn 50-ste verjaardag twee A4-tjes heb gewijd aan zijn persoonlijkheid? Dat ik Jan Janssen dus zou kennen als mijn broekzak? Hoe dan ook, ben ik door het bestuur benaderd om een zogeheten passend afscheidskado voor de scheidende voorzitter te verzinnen. Spontaan heb ik positief gereageerd. Nou, dat heb ik geweten. Want wat blijkt, Jan heeft al alles.
Zo heeft hij al een auto en een fiets. Ook bezit hij apparaten als een TV, een PC of bandrecorder. Ook aan biljartkeus en rackets geen gebrek. Evenmin aan shirtjes en leesbrillen. Of bijvoorbeeld aan een jaarabonnement op de Volkskrant. En thuis puilt zijn dressoir uit van de muziek van Rowwen Hèze, Hazes, Sinatra en de Earrings. Mijn God, wat bezit die gearriveerde 55-plusser wel niet allemaal!
Inderdaad, een mobieltje! Van die onnodige moderne dingen moet Jan namelijk niets hebben. In noodgevallen kan hij altijd een beroep doen op zijn maatje Ruud. Bijvoorbeeld, toen André zich een keer om exact acht uur nog niet had gemeld op de biljartclub. “Ruud, bel jij André even waar die blijft”, delegeert hij als een voorzitter. Ook doet onze Jan niet aan modernisme als bijvoorbeeld afwasmachines. Volstrekte onzin, volgens hem. Net als héél, héél vroeger iedereen deed, doet hij anno 2008 samen met zijn geliefde Marianne elke avond braaf de vaat. Tijdens die rotklus bespreken ze de toestand in de wereld. Iedere avond hét absolute hoogtepunt van de dag, beweert hij zonder blikken of  blozen. Naar verluidt, zou Marianne daar anders over denken. Klip en klaar is, dat Jan het oude vertrouwde koestert en een bloedhekel heeft aan onnodige dingen. “Weg met al die onzindingen”, predikt hij.
Na eindeloos geprakkiseer en een zoektocht van hier tot Tokio, is het me gelukt om iets voor Jan op de kop te tikken. Hierbij moet ik echter ogenblikkelijk aantekenen, dat het presentje, althans volgens Janniaanse begrippen, eigenlijk een onnodig ding is. Want, hoe kan het anders, er is al zoiets in huize Janssen te vinden.
“Ja Jan, daar zit je dan met je goeie gedrag en je grote verdiensten voor de club. Over enkele ogenblikken te worden opgescheept met een hebbedingetje, waar je niet op zit te wachten. Jou als mijn broekzak kennende, denk jij nu ongetwijfeld iets in de trant van ‘krijg wat aan je dingetje’. Relax Jan, maak je geen zorgen. Want misschien kun je er toch wat mee. Als de tennisclub jouw geliefde baansoort heeft gekozen, zal het kado, zeker weten, een extra dimensie geven aan je ontwikkeling. Als Buytenwegh evenwel voor het oude vertrouwde is gegaan, is er nog geen man overboord. Ook dan kun je er uitstekend mee uit de voeten.
Immers, zoals jij als sportkenner bij uitstek weet, was wendbaarheid de stille kracht waar Edson Arantes de Nascimento op dreef. Als iedereen namelijk onderuit ging, bleef Pelé perfect in balans en scoorde hij niet alleen bij de vleet, maar groeide hij bovendien uit tot werelds beste voetballer. Of jij met behulp van dit kadootje in de voetsporen zult treden van Roger Federer moet een tikkeltje -nou ja, tikkeltje- worden betwijfeld. Wel moet, volgens Bartjens, promotie naar rating ‘vijf ‘ op je sloffen haalbaar zijn. Immers, als je tegenstander om de haverklap op zijn snufferd gaat, blijf jij, net als de beroemde  Braziliaan, fier overeind. Geloof me Jan, winnen is vervolgens een koud kunstje”.
“Beste Jan, volgens jouw normen valt dit speeltje inderdaad onder de categorie van onnodig. Zoals gezegd, is er al zoiets bij je thuis. Niettemin veel plezier ermee. Wie weet, blijkt het afscheidskado, dat ik zo direct namens het bestuur aan je zal uitreiken, toch passend”.
“Tot slot mijn persoonlijke dank voor je niet aflatende inzet voor de tennisclub. Onder jouw dynamisch voorzitterschap heeft de club in haar ontwikkeling een aantal flinke stappen voorwaarts gezet. Je was een beste voorzitter! Heel veel dank hiervoor!”
Wim Quist, 11 februari 2008