In Memoriam Ferry Knijff

Het was tijd om Ferry naar zijn rustplaats te brengen. Het werd een mooi afscheid. Goed geleid, indrukwekkend en informeel. Op de kist lagen vele bloemstukken. In het bekende blauw die van het bestuur van de TVB en eentje van zijn tennisvrienden.
Een schitterende dag ook. Echt tennisweer. Een bewolkte hemel met af en toe een diffuus herfstzonnetje. Geen wind. De keuze voor Ferry’s graf was een bewuste. In het volle licht en richting de tennisbanen. Op enige afstand hoorde je af en toe het geluid dat wij zo goed kennen. Een racket dat met overtuiging tegen de bal werd geslagen. Helemaal geen dag om naar je graf gebracht te worden. Hij was slechts 47 jaar oud. Eigenlijk had hij daar moeten staan waar dat mooie geluid vandaan kwam.
Het was niet eens zo lang geleden. Wij, van de tennisvereniging Buytenwegh, kenden Ferry pas een goede 3 jaar. Ineens was hij er. Links, op de hoek van de bar in het clubgebouw. Grote kerel, benen over elkaar geslagen, open gezicht. Peter en Bas waren waarschijnlijk de eersten die hem zagen. Kennismaken, een praatje, een tennisafspraak.
Uit tennisoogpunt gezien was de eerste ervaring met Ferry geen prettige. Hij was snel en fanatiek. Deze eigenschappen combineerde hij met for- en backhand slagen die ons vaak veel te machtig waren. Dit werd na het partijtje goedgemaakt. Hij was gezellig en had altijd een praatje. Vrienden werden snel gemaakt.
Hij tenniste zoals hij was. Nauwelijks te coachen. Hij leefde in een hoog tempo. Vermoeiend was hij ook. Hij kwam en ging. Onverwacht. Dronk je een biertje met hem? Wilde je net je mond aan het glas zetten voor een eerste slok, dan was hij onderweg naar de bar voor een tweede ronde. Ergens een lekker broodje warme worst? Hij haalde er 4.
Ferry kende de kleur grijs niet. Als hij ergens voor ging, dan was het voor 200%. Voor minder deed hij het niet. Dan ga je voor de top, maar ook voor het diepste dal.
En diepe dalen waren er. Zijn eerste huwelijk mislukte. Hij wilde zich ervan losmaken, maar hij hield er lang last van. Hij had problemen met zijn knieën, waardoor hij vele weken buitenspel werd gezet. Dan liep hij als een gekooide langs de hekken van de banen waar zijn teamgenoten hun partijen speelden. Vreselijk vond hij dat.
Plotseling kantelde dat weer. De zon ging weer schijnen. Hij zag het weer helemaal zitten. En toen kwam ook nog Ilona. Hij was op zijn best.
Het heeft maar kort mogen duren. Vorig jaar kwam het bericht dat hij ernstig ziek was. Nog niets aan de hand, leek het. Hij was sterk en bereid te vechten. Een soort tennispartij. Sterkere tegenstander? Niets mee te maken. In de aanval. Ook voor het laatste punt werd tot het uiterste gestreden.
Wij stonden aan zijn graf. Het was een mooie dag in de herfst van 2009. Geen wind, in het zachte licht en af en toe het gedempte geluid van een goed geraakt geel balletje.

Ferrie Reinhardt