Geschenk uit de hemel(een kerstverhaal voor bij de cv)

Ook zijn ze het roerend met elkaar eens, dat zo’n handenbinder bij vakanties voor een hoop rompslomp zorgt. Logisch dus, dat ze hebben besloten geen hond in huis te halen.
Als Maria amper een week later bij een teaparty in Barthlehiem vlak voor Kerst een puppy in haar schoot geworpen krijgt, jubelt ze door de telefoon dat ze helemaal verkocht is. In de zevende hemel vertelt ze aan Jozef dat de blijde boodschap een cairn terriër betreft. “Je weet wel, zo’n snoezig hondje met een borstelige vacht. Werkelijk om op te eten!” Uitgekookt betrekt moeder Maria de opvoeding van hun vier jarig dochtertje Amalia bij haar telefonische verkoopverhaal. “Ik heb namelijk gehoord”, klapt ze uit de pedagogische school, “dat een hond in huis een bijzonder heilzame werking op kinderen heeft. Gegarandeerd dat Amalia er direct mee zal weglopen”. Overdonderd door zoveel halleluja rest Jozef niets anders als ‘jeetje’ te roepen.
In de wolken arriveert Maria met haar zes weken jonge pup in haar armen. Voorzichtig legt ze het in doeken gewikkelde hondeke onder de kerstboom. Gebiologeerd knielen Jozef, Maria en Amalia rondom het geschenk uit de hemel dat ze besluiten Jeetje te noemen.
Uitbundig maakt het viervoetertje deel uit van de familie. Steevast bij elke thuiskomst begroet het uitgelaten beestje zijn baasje hartverwarmend. In plaats van zijn dekselse keffertje, staan Maria en Amalia dit keer zenuwachtig bij de deur te trappelen. Er is paniek in huize Hoeksteen want Jeetje is ziek. Het baasje moet erkennen, dat de Benjamin inderdaad zo mak als een lammetje in zijn mandje ligt. Amalia probeert haar vader te overtuigen dat haar speeltje à la minute naar de dokter moet. “Jeetje heeft inderdaad al een paar keer lelijk gespuugd. Je kan tot half acht bij de dierenarts terecht”, onderschrijft Maria de ernst van Jeetjes kwaal. Denkend aan zijn tennisafspraak voor die avond reageert Jozef dat het allemaal zo’n vaart niet loopt. “Ik ben echt niet van plan voor elk liflafje naar een dierendokter te gaan”. Terwijl hij een eind op weg is zijn tennisavond veilig te stellen, begint Jeetje vlak onder zijn neus hevig te spugen.
Gelukkig is het stil bij de dierenarts. In de wachtkamer zit alleen een nerveuze vrouw met een grote, witte poes op haar schoot. Even later komt een vrouw met een hond van het type goedsul van onbekende herkomst binnen drentelen “Zijn oogjes staan helder en zijn oortjes rechtop”, spreekt de bazin van de bastaard Jozef geruststellend toe. “Maakt u zich maar geen zorgen hoor!” “Dat weet ik nog zo net niet”, reageert Jozef. “Kijk maar eens naar zijn bleke neusje”. Hij had namelijk in een magazine over kwakkelende honden gelezen, dat bleke neuzen niet veel goeds voorspellen. De vrouw constateert eveneens het ziektesymptoom en waarschuwt dat je met een pup niet voorzichtig genoeg kan zijn. “Maar u hoeft zich echt geen zorgen te maken”, eindigt ze haar rammelende peptalk.
“De volgende”, commandeert  een boom van een kerel in een witte jasschort vanuit de deuropening van de spreekkamer. Waarschijnlijk steekt in de gebruinde fitnessfiguur de dierenarts. De vrouw van de witte poes is aan de beurt. Moeizaam schuifelt ze met het roerloze beest in haar armen naar binnen. Een kwartiertje later wordt de doodse stilte in de wachtkamer verbroken als de deur van de spreekkamer wordt geopend. Snikkend komt de vrouw naar buiten. Alleen, zonder haar poes. Beduusd kijkt Jozef naar zijn misselijke maatje onder zijn stoel. Hij constateert dat Jeetje nog steeds helder uit zijn oogjes kijkt. “Jeetje braaf”, aait hij het beestje over zijn koppie.
“Wat een leukie!”, bewondert de assistente de pup. De witte reus blijkt inderdaad de dierenarts te zijn. Jozef legt uit, dat ze gisteren mogelijk iets te veel hebben gedold. “Waarschijnlijk ondervindt hij daar nu de naweeën van en heeft hij een paar keer gespuugd”. Zonder commentaar grijpt de krachtpatser het handjevol bij zijn kladden en plaatst het in een beugel, zodat het geen kant meer uit kan. Geroutineerd steekt hij vervolgens een thermometer in het achterste van het arme schaap. “Lichte verhoging”, leest de arts even later de uitslag. Hierna prikt hij een injectienaald in Jeetjes bil voor een shot antibiotica, waarop het geschrokken patiëntje woedend van zich af begint te grommen. “Maag wat van streek”, luidt de diagnose van de stoïcijnse arts.
Bij het verlaten van het pand hoort Jozef nog net het snerpende stemgeluid van de arts als hij de volgende oproept. Opgelucht rept hij zich met zijn uitgeputte leukie in zijn armen naar zijn auto. Onderweg doen dwarrelende sneeuwvlokjes hun uiterste best een ‘White Christmas-gevoel’ op te roepen. Samen met de knipperende kerstverlichtingen overal aan gevels en schuttingen voeren ze de melancholieke Jozef naar het jaar nul. Naar de Drie Koningen en het Kindeke in de kribbe. ”We wish you a Merry Christmas, ……….. and a Happy New Year”, neuriet hij in hoge sferen mee met SkyRadio. Over zijn schouder ziet hij dat het snor zit met zijn keffertje. Zijn oogjes staan immers helder en zijn oortjes rechtop. “Verrek, het is zowaar droog. Misschien toch nog een balletje slaan”, belandt Jozef weer op aarde.
Wim Quist