Zijn hardlopers doodlopers?

Je Nick Vissers, Alwin v.d. Brand, Christian Dijkstra en Carlo van Lingen gaan de 15 kilometer lopen, als onderdeel van hun plan, om in september de marathon(!!!) van Berlijn te gaan lopen. Zo'n "ochtendwandelingetje" van 15 kilometer is natuurlijk kinderspel, maar voor mij is het toch wel een end! Bij de finish o.a. Marcel en Boudewijn, die de laatste meters verbaal begeleiden (hetgeen de lichte aardschokken in dit gebied op die zondag verklaart). Bij de nazit blijken de mannen serieus in training. Dat gegeven wordt ergens in de geheugencellen opgeslagen.
Een aantal weken later wordt er een hardloopclinic georganiseerd door één van Buytenwegh's toernooisponsoren: Soluton InterimManagement. De clinic, in het prachtige Panbos, wordt gegeven door niemand minder dan Kamiel Maase, veelvoudig deelnemer aan grote internationale hardlooptoernooien, zowel op de baan, op de weg als in het veld. Kamiel is houder van het Nederlands record op de marathon, dus die kun je om een hardloopboodschap sturen. Een gemêleerd gezelschap, waaronder Nick, Alwin en Christian, meldt zich op 1 maart rond 10 uur op de afgesproken locatie. De organisator zelf, met de andere Buytenweghers in zijn kielzog, arriveert als laatste. Kamiel begeleidt ons naar een recht stuk wandelpad voor een zogeheten "loopscholing". Frons op onze voorhoofden: we kunnen toch al lopen? Nou, Kamiel laat op een sprekende manier zien, dat er voor een efficiente hardlooptred toch echt een andere manier van lopen moet worden geleerd. Ikzelf toon me bij elke oefening van mijn meest onhandige kant, alwaar anderen de leerstof van Kamiel met speeld gemak oppikken. Na deze worsteling even een intervalletje door een soort duinpan: in rul zand 20 meter schuin naar beneden en aansluitend 20 meter schuin, maar wel redelijk stijl, omhoog. Kamiel doet het voor en dat ziet er zeldzaam makkelijk uit. Simpel oefeningetje, is dan ook, met de handen nog over elkaar, de conclusie. Na het eerste sprintje volgt een nieuwe conclusie: pittig. Na het tweede sprintje wordt die conclusie opnieuw aangescherpt: zwaar. We mogen zo'n 8 keer vol aan de bak, dus de bovenbenen lopen behoorlijk vol. In een rustig tempo (voor Kamiel zeker: hij traint af met korte loopjes van een uurtje en legt dan "slechts" 16 kilometer af.............! Voor ons is het aanpezen) rennen we richting een deel van een parcours, waarop jaarlijks een officiële hardloopwedstrijd plaatsvindt. Voor de lol bouwt Kamiel een oplopende snelheid naar dat parcours in: telkens voor enkele tientallen meters een hogere versnelling lopen, zo'n 6 versnellingen. Maar hoe versnel je, als je voor je gevoel al zo hard loopt?? Iedereen ondergaat deze pijniging op het eigen tempo en eigen nivo, maar aankomen doen we allemaal. Dan het "parcoursje": klimmen, dalen, scherpe bochten, verschillende ondergronden. En Kamiel voorop, als een steeds kleiner wordend stipje! Wij komen allemaal hijgend als blaasbalgen en drijfnat van het zweet aan de finish, waar Kamiel fris als een hoentje nog wat opbeurende woorden op ons afvuurt. Een klein groepje wil nog wel een tweede keer door deze openlucht-martelkamer en een dapper duo (Nick en Christian) durft zelfs nog een derde ronde aan. Waarna Chris door kan naar de fysio! Op de uitloopweg terug raken twee groepen elkaar kwijt, zodat het rekken en strekken na afloop ontaardt in een speurtocht. Dat we elkaar weer vinden blijkt uit bijgaande foto!
Op 14 maart de City Pier City-loop in Den Haag. Voor Nick, Alwin, Christian en Carlo een tussenstop, voor mij het doel, waarvoor in heb getraind. Vochtige omstandigheden en mijn eerste kennismaking met een dergelijk groot deelnemersveld. De aanloop ervaar ik als indrukwekkend. Gesmeerd loopt iedereen naar het juiste startvak (ik loop mee in de business run) en als het startschot (voor mij met mijn gehoorprobleem wordt daarvoor een kanon ingezet!) klinkt gaan we met duizenden op pad. Ik zie geen Buytenwegher in de mensenmassa, maar enkele kilometers vóór de finish wordt ik soepel voorbij gelopen door Nick. Hij wilde rustig lopen, maar hij test zich aan het eind toch nog even. Wat mij betreft: test geslaagd! Wat een tempo na bijna 20 kilometer!!Met de tong onder de schoenzolen kom ik aan op het Lange Voorhout. Kippevel door de ontvangst en het enthousiaste publiek!! En hoe hebben we het gedaan? Overwegend goed: de meesten hebben hun doelstelling voor deze loop gerealiseerd. Wil je zien hoe pijnlijden eruit ziet: Kijk op http://www.fortiscpcloop.nl/ en vul bij "mijn CPC" / "uitslagen 2009" onze achternaam in en je kunt onze prestatie lezen: zelfs vergezelt van wat videobeelden!!
 
Nick, Alwin, Christian en Carlo, veel succes op weg naar en in Berlijn. Ik lees jullie verslag graag op de Buytenwegh-site.
En alsnog het antwoord op de vraag "zijn hardlopers doodolopers". Ik zou denken van niet!!
 
Sportieve groet, Ton.