TVB op missie naar Kamperland: wisselbeker buit voor TVB

 Bij hun vertrek werd afgesproken dat wij snel eens met een Zoetermeerse delegatie op bezoek zouden komen.

Bij tussentijdse ontmoetingen vertelde Richard altijd weer dat hij het erg naar zijn zin heeft bij zijn nieuwe tennisclub SV Slagvast. Weinig leden, dus altijd een baan vrij; iedereen mag in de kantine zelf de bar bedienen en er wordt op vertrouwd dat er netjes wordt afgerekend. Steevast spraken wij af dat ‘Zoetermeer’ nu toch snel eens een keertje bij Slagvast zou komen tennissen.

Zoals dat altijd gaat: in de praktijk kwam daar niets van terecht, totdat ……. ik Richard en Celly dit jaar in de finale van het Oldtimerstoernooi van Seghwaert als tegenstander trof. Richard en ik spraken af samen de dubbel te spelen op het Open toernooi van Seghwaert én nu eindelijk eens werk te maken van een tennisvisite aan Zeeland. Er werd een datum vastgesteld: 4 september.

Voor deze exercitie moest ik een team van acht formeren. De selectiecriteria waren: man, gezellig en overdag beschikbaar op deze vrijdag tijdens het clubkampioenschap. Op basis daarvan kwam ik uiteraard uit bij Heren 2 (zondag 35+), alias ´de Frisse Jongens´, aangevuld met enkele sterren uit het team van ´de Blessures´en nog een zwerfjongere. Voor de Frisse Jongens, die dit jaar nipt naast het kampioenschap hadden gegrepen omdat een van d spelers van oordeel was dat het team in de tweede klasse ´niks te zoeken´ zou hebben, was dit meteen de start van de oefencampagne voor de volgende competitie.

Op een regenachtige vrijdagmorgen in alle vroegte begaven Ruud, Wim Jaap, HansH en HansdeB, Ad, Gerard en Jan zich in twee auto´s op weg met Hans Hesemans, die over een TomTom beschikt, als voorrijder en Jan Janssen, wars van dit soort moderne hulpmiddelen, daarachter. Onderweg werd het weer allengs slechter, maar we hielden de moed erin. Ín Zeeland is het immers altijd beter weer dan hier´. Naarmate we dichter bij Kamperland kwamen nam ons vertrouwen in deze wijsheid echter steeds verder af+ het ging steeds harder regenen. Een enkeling mompelde al dat we bij Slagvast toch in elk geval wel een kopje koffie zouden kunnen krijgen voordat we de terugreis zouden moeten aanvaarden.

Toen we het tennispark van Slagvast betraden, stonden onze opponenten ons al op te wachten. De ontmoeting was echt hartelijk. We werden niet alleen op koffie onthaald, maar ook op appelflappen en soesjes. We hadden voor ieder drie potten van 50 minuten afgesproken, met steeds een andere medespeler en andere tegenstanders, maar van buiten spelen kon vooralsnog geen sprake zijn. Gelukkig bleek Slagvast niet alleen over vier kunstgrasbanen, maar ook over een sporthal met 1 baantje te beschikken. Dus werd er besloten om vooralsnog op dat ene baantje binnen te beginnen met ingekorte partijen. De verwachting was dat we vanaf 12 uur gewoon op twee banen buiten verder zouden kunnen. Ruud en Hans kregen de moeilijke opdracht als eersten, koud, op deze onverwachte ondergrond op vreemde bodem de strijd aan te gaan. Ondanks hun grote inzet, kamen ze al snel op een 3/0 achterstand, waarbij zich op de tribune Daviscupachtige taferelen (wave) afspeelden. Onze mannen streden voor wat ze waard waren en sleepten er zowaar ook drie games uit. De mannen van Slagvast scoorden in de resterende tijd nog wel een game, maar moesten vervolgens teleurgesteld van Richard vernemen dat dat niet genoeg was voor de volle winst. ´Bij minder dan twee games verschil krijgen beide teams een punt´, zo was de afspraak. Die ervaring was meteen voldoende om de nadruk de rest van de dag op het plezier in het spel te leggen en niet langer voor de punten te gaan.

Daarna traden Wim en Gerard aan. De uitslag daarvan heb ik niet meegekregen, omdat het weer intussen zodanig was opgeklaard dat wij rond 12 uur gewoon met de twee volgende partijen buiten aan de bak mochten. Op baan 1 namen Jaap en Ad het op tegen twee stevige tegenstanders, terwijl ik zelf op baan 2 samen met Hansje de Bles mocht proberen de eer van TVB hoog te houden. Het zonnetje scheen, al was er wel sprake van een beetje !!!! wind.

Na deze eerste serie partijen werden wij vergast op een uitstekende koffietafel met broodjes, tomaten en komkommers en allerlei soorten Fristi`. Niet verder vertellen dat een van onze leden het nodig vond Jaap, als jongste deelnemer, met een glas van dat heerlijke vocht lekker plakkerig te maken.

Na deze heerlijke lunch, verzorgd door Celly samen met een charmant Zeeuws meisje, met de naam Linda, wachtten ons nog twee partijen. Omdat Wim intussen weer last had gekregen van een oud lichamelijk malheur, liet hij het spelen van zijn derde partij aan mij over, waardoor ik tussen mijn tweede en derde partij niet meer van de baan afhoefde, maar ook de consumpties moest laten staan.

Na afloop werd tijdens een buitengewoon genoeglijk samenzijn nog genoten van de heerlijke soep en het kaasplateau. Nu werd er pas echt nader kennis gemaakt. Richard had intussen toch de eindstand opgemaakt, die hij ogenblikkelijk verscheurde. Hij volstond met te melden dat TVB duidelijk de winnaar was geworden en de wisselbeker en de Zeeuwse vlag mee naar Zoetermeer zou mogen nemen. Omdat wij allemaal het gevoel hadden dat we de overwinningen niet cadeau hadden gekregen en dat we er echt voor hadden moeten vechten, zullen ook wij niets onthullen over de uitslagen.

Sprekend namens TVB, de Frisse Jongens, de Blessures en Ad heb ik onze gastheren uitvoerig bedankt voor hun ontvangst en aangegeven dat wij hier een traditie van zouden moeten maken. Slagvast is volgend jaar welkom bij TVB, maar wij zijn zonodig ook graag bereid nog eens naar Kamperland af te reizen. Voor de lieve dames die ons in de watten hadden gelegd had ik uiteraard een kleine, maar zoete attentie meegenomen, die in goede aarde viel. Met nog een overgebleven broodje voor onderweg in de knuist werd de terugreis aanvaard. Om het Zeeuwse eergevoel niet al te zeer te krenken, heb ik de veroverde  Zeeuwse vlag maar niet uit het raam van mijn auto geplaatst, zoals dat bij Turkse voetbalclubs te doen gebruikelijk is. Voor de terugreis had ik geen TomTom nodig, zodat ik ruim voor Hans en zijn medereizigers al weer de bebouwde kom van Zoetermeer kon binnenrijden.

Moe, maar voldaan konden we terugzien op een geslaagde exercitie.

Jan Janssen