TV Slagvast strikes back!

Richard brengt al jaren rentenierend zijn dagen door in de Zeeuwse dreven. Hij verricht zijn sportieve inspanningen bij de plaatselijke TV Slagvast. Het regende die dag, maar de trip slaagde geweldig. Buytenwegh won met groot verschil en coach Jan Janssen nam aan het eind van de dag de wisselbeker mee naar huis. Ook de wat gereserveerde Zeeuwse tegenstanders hadden het naar hun zin. Afgesproken werd de ontmoeting een vervolg te geven in Zoetermeer.

Vorig jaar kwam het er – helaas - niet van. Richard kon, naar verluidt, geen team bij elkaar krijgen. Boze tongen beweren dat de Zeeuwen de Oosterschelde niet durfden over te steken. Maar dit voorjaar meldde Richard zich met de vraag of ‘die Zoetermeerders’ nog een keer de reis naar Zeeland wilden maken. De uitdaging werd met open armen aanvaard. Overtuigd van weer een dikke overwinning leefden wij onbekommerd naar de grote dag toe. Extra trainingen waren niet nodig. Af en toe een drankje laten staan, ook niet. Andere dingen achterwege laten die een sportman in de aanloop naar een topprestatie niet moet doen, werd niet eens overwogen. Vlak voor het vertrek meldden zich twee basiskrachten (Ad Janmaat en Hans Hesemans) af wegens stevige blessures; gelukkig waren er nog een paar sterke reserves beschikbaar (Tjomme Kortenbroek en Ton van Santen). Het baarde de coach wel enige zorg dat de komende wedstrijd bij het team nog niet echt leek te leven. Mails over te maken afspraken voor de reis werden niet of nauwelijks beantwoord. In arren moede verzond Jan dus maar een eigen oekaze  waarin de reisopdrachten haarscherp werden aangegeven (vertrek stipt om 8.45 uur, 10.15 uur gezamenlijke koffie, spelen vanaf 11.00 uur). Wederom geen reactie. Achteraf had Jan toen misschien uit dit sterrengedrag al moeten begrijpen af dat TVB misschien wel van een koude kermis zou kunnen thuiskomen.

The day of the match (2 september)

Gerard Kouwenhoven en zijn Tineke waren al en dag eerder vooruit gereisd. Op 2 september stipt om 8.45 uur reed de coach met zijn luxe bolide, vergezeld van zijn echtgenote Marianne (die de fiets meemam) en Hans de Bles, voor bij Tjomme Kortenbroek. Die stond al startklaar bij zijn voordeur om de afscheidskus van zijn geliefde Patricia in ontvangst te nemen. Het was stralend weer, het humeur idem dito en het gezelschap kende, ook zonder gebruik van moderne hulpmiddelen als de TomTom, een voorspoedige reis. Geheel volgens planning en afspraak draaide de Mazda om 10.15 uur de parkeerplaats op van het knusse tennispark van Slagvast.

Op het terras zaten al enige spelers van de ontvangende ploeg gezellig met Gerard en Tineke aan de koffie met lekkers. De koffie werd opgediend door oude bekende Celly Baron (die Richard af en toe gezelschap houdt in het verre Zeeland). Er werden handen geschud en herinneringen opgehaald. Ook de overige teamleden van Richard druppelden binnen (per fiets).

Op zenuwachtige vragen van de Zeeuwen waar de rest van team bleef, antwoordde Jan ogenschijnlijk kalm dat de andere auto elk moment kon worden verwacht. Jan dacht daarbij aan de strakke instructies die hij had verstrekt en aan de kwaliteiten van chauffeur Wim Quist (bekend als zeer ervaren TomTomgebruiker). Jan was ervan overtuigd dat het voor Wim een fluitje van een cent zou zijn om met zijn passagiers Ruud van Bemmel, Ton van Santen en Jaap Zuidhoek linea recta naar Kamperland te rijden. Om de tijd te doden, overhandigde Jan aan alle spelers van Slagvast een exemplaar van het door Wim samengestelde jubileumboek van TVB. Helaas hadden de heren al snel in de gaten dat het hier een ramsh-partij van deze mooie boeken betrof, waarin verschillende bladzijden ontbraken of dubbel voorkwamen (dat wordt uiteraard spoedig hersteld door andere exemplaren te leveren).

Maar de aankomst van het illustere gezelschap bleef steeds langer uit en Jan begon zich toch wat zorgen te maken. Hij verzocht zijn echtgenote, die wél in het bezit is van een draagbare telefoon (als is dat wel een volstrekt uit de tijd geraakt model), om per telefoon bij de heren navraag te doen naar de estimated time of arrival. Maar wat zij ook probeerde: met het voertuig van Wim bleek geen contact te krijgen. Wilde veronderstellingen vlogen door de lucht. Zou de ruitenschieter weer hebben toegeslagen? Ze zullen toch geen pech hebben gekregen of nog erger: een ongeluk? Daarom werd uiteindelijk toch maar de thuisbasis van Wim gebeld, maar ook daar kon geen uitsluitsel worden gekregen.

In topberaad onder de wedstrijdleiders werd al overwogen te gaan schuiven in de planning, toen Ruud, Wim, Ton en Jaap om 10.59 uur – zich van geen kwaad bewust -gemoedelijk het park kwamen opgekuierd. Door Jan ter verantwoording geroepen, gaven de heren doodgemoedereerd te kennen dat ze toch op tijd waren. Er moest immers om 11.00 uur gespeeld worden! Verwijzingen van de roodaangelopen captain naar de per mail verstrekte reisorders, die het mogelijk moesten maken gezellig samen met de gastheren een bakje koffie te nuttigen, maakten geen enkele indruk. Dat men zich zorgen had gemaakt over het welzijn van dit stelletje ongeregeld, kwam al helemaal niet bij de heren op. Dat de heren geen van allen nog de vereiste outfit aan hadden, werd gemakshalve ook maar over het hoofd gezien. De heren werden gesommeerd om zonder eerst nog koffie te drinken binnen tien minuten op de baan te staan (drie van de vier stonden voor de eerste partijen ingeboekt, Jaap mocht nog een uurtje wachten). Dat lukte gelukkig. Intussen vertrokken onze twee dames voor een Tour de Zéelande per fiets.

Over de resultaten van de laatkomers zullen we maar niet te veel zeggen. Hun late komst had Jan Kastelein, Ko Filius, Arie Harinck en Jaap Kriekaard kennelijk geïnspireerd tot grote daden. In wisselende samenstellingen speelden deze heren in drie partijen tegen wisselende teams aan TVB-zijde verrassend de sterren van de hemel. Aan het eind van de dag bleek dat de partijen in deze eerste poule (de wat minder sterke spelers) nagenoeg geheel allemaal door TV Slagvast waren gewonnen. Soms waren er zelfs stevige nederlagen voor TVB; een uitzondering was de partij waarbij een van de zondaars wegens een blessure uitviel en werd vervangen door de immer inzetbare Jaap.  

Tussen de bedrijven door bleek dat de ‘auto Quist’ weliswaar op tijd had verzameld, maar het aanbod van een bakkie van gastvrije Lia niet had kunnen weerstaan, en vervolgens via een door TomTom gefaciliteerde toeristische route half Zuid Holland en heel Zeeland had doorkruist. Nog een sterk staaltje dat ze net op tijd aankwamen!

Toen was het de beurt aan de ‘betere’ spelers van poule 2. Daar deed TVB het beter dan in de andere poule; Jaap, Jan, Gerard en Hans speelden zeer spannende wedstrijden tegen Richard Vermeulen, Leo van Goudswaard, Peter Wisse en Richard Zaal met prachtige slagenwisselingen. Een aantal wedstrijden werd echt in de allerlaatste seconden beslist en andere eindigden in een draw (gelijkspel; wat in de methode van Richard ook het geval was bij een gameverschil van 1).

Tussen de bedrijven door zorgde Celly, een tijd lang geholpen door Hendrie, uitstekend voor de inwendige mens met drank en heerlijke broodjes. Uiteraard werd er ook een groepsfoto gemaakt (en vele andere foto’s die via Richard ook naar Zeeland gaan).

And the winner was ….

Geheel volgens de planning werd stipt om vier uur afgefloten. Richard trok zich terug om uit te rekenen wie deze dag als winnaar uit de bus zou komen. Captain Jan had echter al lang en breed in de gaten dat Zoetermeer dit keer het onderspit zou gaan delven. Richard kan dat al gauw met harde cijfers bevestigen: 15-9 voor de Zeeuwen. Om de pijn te verzachten had hij voor iedereen een fotoaandenken samengesteld. Jan had al rekening gehouden met de mogelijkheid van een nederlaag en overhandigde Richard de wisselbeker, maakte hem complimenten met de schitterende prestatie en de herrijzenis van diens team en vroeg uiteraard direct om een revanche komend jaar in Zoetermeer of Kamperland. De Zeeuwen leken daar wel oren naar te hebben, maar lieten nog in het midden of zij daarvoor naar het westen zouden afreizen. Jan reageerde daarop meteen maar door te zeggen dat TVB zonder meer bereid is wederom naar Zeeland af te reizen.

Nazit

Terwijl de Slagvaste spelers geleidelijk aan een voor een naar moeder de vrouw vertrokken, maakten de Zoetermeerders, samen met de intussen teruggekeerde fietssterren, zich op voor het gebruiken van een maaltijd aan de boorden van het Veerse Meer (je bent maar één keer van huis af tenslotte). Richard (en Celly) lieten hen eerst nog even het huis van Richard (en diens stoeipoes Yvonne) zien. Bij de Veerstoep werd niet alleen genoten van een heerlijk en gezellig etentje, maar ook van de mooie zonsondergang. Tot besluit bracht Jan tot grote verbazing van Richard, nog zijn persoonlijke versie van ‘Het gat’ van Joop Visser (over de afsluiting van het Veerse Meer) en een aantal andere liederen ten gehore.

Moe maar voldaan werd daarna de thuisreis aanvaard.

Jan Janssen, 3 september 2011