Turkse massage (deel 2)

Tot mijn verbazing begint hij mijn onderbenen rijkelijk te olieën en te masseren. “My back is the problem”, roep ik ter voorkoming van misverstanden. “I know my friend”, antwoordt hij amicaal lachend en neemt vervolgens geroutineerd mijn dijen te grazen. Weerloos, plat op mijn buik liggend, giert de gegenereerde overdosis adrenaline door mijn lijf. Alles in mijn lichaam schreeuwt dat het afgelopen moet zijn. Net als ik op het punt sta in “enough” uit te barsten, legt hij zijn hand op de zere plek in mijn onderrug. Met groot machtsvertoon begint hij op de plek des onheils te wrijven, te duwen, te trekken en te kloppen dat het hem een lieve lust is.

Na een poosje vindt hij het kennelijk genoeg en stopt hij de foltering. Ik voel de massagetafel hevig schudden en voor ik ook maar iets kan ondernemen zit de Turkse acrobaat met beide knieën boven op mijn rug. Petje overigens af voor de goser dat hij niet van de gammele tafel lazert tijdens het knierollen op mijn rug. Aan zijn gehijg en overmatige transpiratie leid ik af, dat de therapie hem veel energie kost. In het ontketende lijf-aan-lijf-gevecht neemt hij me vervolgens in een soort dubbele nelson. Dat wil zeggen, dat hij mij van achter met zijn armen, onder mijn oksels door, mijn nek en hoofd stevig in de tang neemt. Uit ervaring bij mijn erkende chiropractor in Gouda weet ik, dat het ‘krakgeluid’ als gevolg van de plotselinge stevige ruk aan mijn hoofd, niet onrustbarend is. Net als de Turk, zweet ook ik als een otter. Kletsnat voel ik aan zijn baardstoppels tegen mijn wang, dat de gabber zich glad heeft vergeten te scheren. “That’s all for today. Relax five minutes and then you can dress”, eindigt hij na een dik uur de slopende sessie. “I see you tomorrow my friend”, laat hij mij uitgeput en in verwarring in het snikhete donker achter.

Eenmaal buiten gekomen overkomt mij een ongekend, sensationeel gevoel van extreme fitheid. Een wonderlijk, zwevend gevoel als ‘herboren’ te zijn. Lichtvoetig als een hinde begeef ik mij op weg naar mijn appartement even verderop. Ook de pijn is Godzijdank verdwenen. “Joepi de poepi”, galmt het blij in mijn hoofd. Met moeite kan ik mijn aandrang om een sprintje te trekken bedwingen. Bestaan er dan toch echt wonderen? Helaas, het mirakel was slechts van korte duur. De volgende ochtend verrek ik gewoon weer van de pijn in mijn rug. Op mijn vijf sterren relaxbed aan het stralende strand besluit ik na lange aarzeling Agmet nog één kans te geven. De onlosmakelijke lijfelijke kontakten en zijn prikkende stoppelbaard ten spijt.

“Hallo my friend. How are you?”, begroet de niets vermoedende masseur mij hartelijk. “Are you ready?” Net als de eerste keer neemt hij me bij mijn hand en begeleidt hij me naar de doka. Onderweg knik ik vriendelijk naar een gereed staande Balinese. Minstens even intensief is de behandeling, maar zo mogelijk met nog meer acrobatiek en evenwichtskunst. Dit maal lijkt Agmet met zijn knieën op mijn rug de cha cha cha te dansen. “Much better now”, concludeert de peut na een uur. “See you tomorrow my friend”. Eerlijk is eerlijk, ik moet stilaan erkennen dat Agmet niet alleen zijn vak verstaat, maar bovendien een vriendelijke en hard werkende man is.

Uiteindelijk heb ik, grotendeels dankzij Agmet, toch nog een fijne vakantie gehad. Immers na drie uur ‘special medical treatments’ was ik pijnvrij en voelde ik me kiplekker. Ook de laatste dag begroet mijn vriend mij weer bijzonder sympathiek. Ik zie dat hij zich heeft ontdaan van zijn stoppelbaard, zijn snorretje en zijn sikje. Ook voor de laatste keer gaat hij in ons donkere kamertje tot het gaatje. In zijn streven om een goed functionerend lichaam af te leveren, neemt hij voor hetzelfde geld mijn nek, die ik al maanden nauwelijks heb kunnen draaien, succesvol onder handen. Bij het afscheid wenst hij me alle goeds. “God be with you my friend”. “Wat een klasbak. Jammer dat hij niet in de buurt van Zoetermeer praktijk houdt”, denk ik. “Thank you my friend. You did a wonderful job”, bedank ik Agmet. Overbodig te vermelden, dat mijn tennisracket, die ik voor de zekerheid had meegenomen, in mijn koffer is gebleven. Daarom echter niet getreurd!    

Wim Quist