Turkse massage

Doorgaans ben ik de dag na een wedstrijd een beetje stram in mijn rug, maar deze keer hield de stramheid ook nog de derde dag aan. Ik was juist in de keuken bezig cappuccino te bereiden, toen plots een hevige pijnscheut in mijn onderrug golfde. Geroutineerd wist ik ogenblikkelijk dat het foute boel was. Na een gekoesterde blessurevrije periode van ruim twee jaar, was ik toch weer ‘door mijn rug’ gegaan. Shit, tijdens het niksdoen nog wel! Een wel zeer ongelukkig moment, temeer ik over een uur of tien met mijn geliefde Elly, dochter Catelijne en schoonzoon Bart en de twee meisjes Juliëne en Dionne naar Bodrum-Turkije voor een achtdaagse relaxvakantie zou vliegen.
Gewapend met een handbagagetas vol medicamenten tegen de meest afgrijselijke pijnen, zit ik drieënhalf uur opgevouwen in het vliegtuig te creperen. De ’paardenmiddelen’ tegen de pijn kunnen helaas niet waarmaken wat ze in de bijsluiter beloven. Zelfs het wondermiddel brufen bruis 600 mg kan de hevige pijn niet smoren.
Aangekomen op het paradijselijke resort raadt Elly mij aan de dokter in te schakelen. Omdat ik geen enkel vertrouwen in een dergelijke ‘kamparts’ heb, wijs ik haar, overigens goed bedoelde suggestie, van de hand. Ik geef er de voorkeur aan om ouderwets plat te gaan. In dit bijzondere geval onder een parasol op een comfortabel ligbed aan het strand met mijn MP3-speler en plenty roddelbladen binnen handbereik. Niet uitgesloten is, dat ik enige tijd in dromenland heb vertoefd, toen ik Elly hoorde zeggen dat ze contact heeft gehad met het healing centre van het all inclusive park. De manager van het voor-elk-wat-wils-massagehuis had mijn goedgelovige eega verzekerd dat de heelklus in vijf behandelingen kan worden geklaard. “Vanavond om acht uur sta je geboekt”. Verzwakt door de aanhoudende pijn ga ik door de knieën en beloof ik de Turkse wondermasseur te bezoeken.
Stipt om acht uur sta ik voor de ingang van het massagehuis van plezier. Ik word bijzonder hartelijk welkom geheten door de uitstekend Engels sprekende manager en een bevallige jonge vrouw. Nadat ik hem in het kort heb verteld van mijn eeuwig terugkerende kwaal en hij reageert met “Yes,  I know”, stelt hij me voor aan de medical masseur des huizes. De jonge man in witte badjas van rond de vijfentwintig is getooid met een aalglad snorretje en een te verwaarlozen sikje. Hij neemt mij bij mijn hand en voert me langs een paar wachtende, schaars geklede Balinese heilmasseuses naar een donkere, snikhete ruimte. Aan de muur knipperen vrolijke, rode lampjes rond een levensgroot naakt van een Turkse schone. Voorts ontwaar ik een massagetafel met een stapel handdoeken. Uit een speaker klinkt Turkse muziek waarvan je moet houden. “Undress yourself and lie down on the table please”, zegt de masseur op vriendelijke toon. Terwijl ik mij tot mijn zwemshort ontkleed, ontdoet hij zich eveneens van overbodige kleding. Logisch toch, dat ik me onder de gegeven omstandigheden knap opgelaten voel. Mijn zintuigen draaien op volle toeren. Neen, ik vertrouw die zogenaamde medical masseur voor geen cent.
(wordt vervolgd)

Wim Quist