Relaas weekend in Putten met Robert en Rene

‘O ja?’ vroeg de eekhoorn.
‘Ja,’zei de olifant. En dan moet je maar zien hoe je thuiskomt. En als je dan toch thuiskomt, dan pak ik je weer beet en slinger ik je weer over het bos, maar dan ook over de zee de bergen in zodat je in een spelonk blijft steken. En als je je daaruit  los weet te maken…’
De eekhoorn leunde met zijn ellebogen op de tafel en dacht aan de zomer en de oever van de rivier. De olifant zat tegenover hem, schuin op zijn stoel, met zijn knieën over elkaar, zwaaiend met alles waarmee hij kon zwaaien, zijn oren, zijn slurf, zijn voorpoten.
Maar toen hij verteld had waarnaar hij de eekhoorn daarna nog zou slingeren als hij genoeg van hem had, zweeg hij en dacht hij na.
Er stonden grote grijze rimpels op zijn voorhoofd.
‘Wil jij nog thee?’ vroeg de eekhoorn.
‘Ja graag,’ zei de olifant.
Even later dronken zij nog een kopje thee.
‘Lekkere thee heb je,’ zei de olifant.
‘Het is wilgenthee,’ zei de eekhoorn en tuurde in zijn kopje.
‘Maar dat doe ik alleen,’ ging de olifant weer verder, ‘als ik genoeg van je heb, eekhoorn.’
‘Ja,’ zei de eekhoorn die dat wel wist.
‘En ik heb helemaal niet genoeg van je. En ik zal nooit genoeg van je hebben. Nooit. Dat is juist het bijzondere!’ En weer zwaaide hij met zijn slurf, zijn voorpoten en zijn oren.
De eekhoorn dronk zijn kopje leeg en vroeg de olifant of hij nog een kopje wilde.
‘Ja graag,’ zei de olifant. ‘Heel graag. Heerlijke thee.’

Vincent van Sas