Op een mooie dag in april.

Deze wedstrijd had ik niet mee kunnen maken vanwege een ingelaste vacantie
maar nu zou het mijn beurt zijn om aan te treden.
De vacantiestemming zat er nog in, vandaar dat ik onze nonplaying captain Tjomme verzocht mij allen voor de dubbel te selecteren.
Jaap zou mijn plaats in de enkel overnemen, gebrand als hij was om nog wat goed te maken.

Via de mail had ik vernomen dat de wedstrijd ons uit naar Woubrugge zou brengen en dat o.a. kleine Jan het personeelsvervoer op zich zou nemen.

In de praktijk betekent dat TomToms en kaarten thuis laten en de Mobs alleen in noodgevallen uit de zak halen, want dergelijke flauwekul had je vroeger ook niet.

Wim zou alleen de heenreis meemaken want vanwege feestperikelen wilde hij alleen een enkelpartij spelen en als het kon zo snel mogelijk.
Daarna zou Elly hem op komen halen.

Niet iedereen kon bij kleine Jan in de wagen dus Jaap en ik werden bij Tjomme ondergebracht.
Wim Quist en Jan Bor reden met Jan mee, de mazzelaars, en konden zodoende genieten van Rowen Heze onderweg.     

Keurig op tijd, kwart over elf was iedereen bij de club aanwezig en we zouden  ruim op tijd, voor twaalven, aanwezig kunnen zijn bij de tegenstanders.  

Het gezelschap ging op weg en gezegd tot de afslag bij Hoogmade liep alles gesmeerd.

Of kleine Jan toen zenuwachtig werd met Tjomme op zijn bumper weet ik niet
maar hier probeerde hij ons kwijt te raken.
Hij nam de afslag en schoot op het laatste moment weer de vluchtstrook van de snelweg op om daar tot stilstand te komen.

Tjomme raak je echter zomaar niet kwijt en in een snelle reactie ging hij achter Jan aan en stopte eveneens op de vluchtstrook.

Waarschijnlijk is op dat moment de inwendige TomTom van Kleine Jan op tilt geslagen en na enig onderling beraad in de wagen werd de rit via de snelweg hervat tot de volgende afslag.

Deze werd genomen en via een prachtige route van polderlandschappen en weilanden gingen wij richting Woubrugge.

De tijd begon te dringen maar dat was geen bezwaar het gaspendaal werd dieper ingetrapt. 
Ook in deze landelijke omgeving is de flitspaal echter doorgedrongen en
als toeristen bij een molen werden wij gekiekt.

Jammer, maar we arriveerden toch in de nieuwbouw van Woubrugge.
Nu nog het tennispark, Woubrugge, here we come.

Voor de laatste meters werd door onze Jan een voorbijganger aangeschoten,
maar of het door de muziek van Rowen Heze kwam, we werden in de tegenovergestelde richting gestuurd.

Aangekomen bij een sporthal kregen wij de juiste richting door en onder het instappen zei onze Jan “had ik het toch goed”.
Zijn medepassagiers lachten besmuikt, maar wij in onze wagen konden voluit lachen.
Geen mooier vermaak als leedvermaak.
Iets boven de geplande tijd stapten wij bij het tennis park binnen.
Druppelgewijs melden zich ook de tegenstanders.

Een gezellige dag volgde tot laat in de avond, met een gezamelijke maaltijd en veel gelag(ch) met onze tegenstanders.

O ja, dit nog

Elly had geen moeite om het park te vinden met de door Wim ingestelde TomTom.
Ook onze trouwe supporter Rein was weer van de partij.

De stand is 3-3 geworden met o.a. een verliespartij van Jan Bor die zich toch uitstekend weerde.

Kleine Jan reed na afloop als een speer terug naar ons park.
(hopelijk zonder flits)
Hij was daar al weer weg voordat wij gearriveerd waren.

Al met al voor mij een geslaagde en vooral gezellige dag waarbij de lach overheerst heeft

Gr. Ruud van Bemmel
    Heren 2  35+ zondag