Niets te zoeken

Niettemin strijden we voor elk punt en kijken we na iedere competitiewedstrijd reikhalzend uit naar de stand. “Zullen we nog meetellen voor de titel?”, vragen we ons af na onze knappe 3-3 uit tegen Artesia. Handenwrijvend lezen we een dag later op de website dat we nog volop in de race zijn. Met nog één wedstrijd voor de boeg hebben we slechts een puntje achterstand op de koploper. Tegenstrijdig roepen we in koor dat we niets te zoeken hebben in de tweede klasse.

Moeten we ons voor de zekerheid dan maar in de laatste thuiswedstrijd tegen Zoeterwoude laten afserveren? Wim weet dat hij met zijn vuurtje via de e-mail een uitslaande brand kan veroorzaken. Furieus reageert Jan J langs elektronische weg dat Wim dat ‘uit zijn kouwe Haagse harses moet laten’. Evident is, dat ons team heren zondag 35+ met hoog oplopende ambivalente gevoelens worstelt. Aan de ene kant roepen we luid van de daken dat we niets in de tweede klasse te zoeken hebben, maar als de meest ervaren speler van het team voorzichtig invulling probeert te geven aan dat dakgeroep, is het hek van de dam.

Al dan niet los hiervan,  forceert Wim zich in een pittige trainingspartijtje en loopt hij een liesblessure op, waardoor hij de kampioenswedstrijd moet missen. Zonder aarzeling besluit non-playing captain Tjomme Jan B terug te roepen van zijn vakantieadres om op de laatste en beslissende speeldag een zo sterk mogelijk team op de been te brengen. Mogelijk dat de Technische Commissie vanuit de wandelgangen ons dilemma ter ore is gekomen, en wil zij de rol van ‘problemsolver’ op zich nemen. Hoe dan ook, moeten we onze kampioenswedstrijd spelen op de banen negen en tien. Niet alleen heeft iedereen een broertje dood aan deze easyclaybanen, maar zijn deze krengen van dingen voor onze tegenstanders uit Zoeterwoude vertrouwde ondergrond. Op hun thuispark spelen zij namelijk op deze baansoort. Met andere woorden, speelt dit bezoekende team eigenlijk een thuiswedstrijd, waardoor onze kampioenskansen, voordat er überhaupt een bal is geslagen, flink geslonken zijn. Maar, wat doet dat er eigenlijk toe? Zoals eerder gezegd, hebben we in de tweede klasse immers niets te zoeken! Daar is iedereen het hartgrondig over eens toch!

Omdat vakantieganger Jan B via zijn mobiel heeft laten weten, niet voor elf uur op het park aanwezig te kunnen zijn, speelt Jan J de eerste single gelijktijdig met Jaap die op tactische gronden op drie is gezet. Zoals de laatste weken steeds het geval is geweest, komt Jan J weer bijzonder sterk uit de hoek en schrijft hij in no time triomfantelijk het eerste punt op ons conto. Ook Jaap weet waar het om gaat; gedecideerde slaat hij zich naar superieure winst. Tegen elven arriveert Jan B en wordt hij onmiddellijk de baan op gedirigeerd. Mogelijk dat hij de verre en inspannende reis nog in zijn benen heeft (jetlag?); hij moet zijn moede hoofd buigen voor zijn sterk spelende tegenstander. Ruud heeft vooraf keer op keer geroepen dat hij in permanente onmin leeft met de easyclaybanen. Aan de lopende band heeft hij het aan de stok met de baan en jammert hij dat hij niet uit de voeten kan op die ondergrond. Kansloos legt hij dan ook het loodje.

Wat ons in deze competitie nog niet is overkomen, lukt op de gewraakte banen wel; winst in de beide herendubbels. Jan J en Jan B spelen de sterren van de strakblauwe hemel en Hans en Jaap knokken zich buitengewoon knap in drie sets naar de winst. Met de 4-2 uitslag kun je voor de dag komen en tellen we volop mee in de titelstrijd, verklapt Tjomme. Tevreden memoreert hij dat we ongeslagen zijn gebleven en dat hij trots op ons is. Ontroerd nemen we zijn complimenten in ontvangst. Maar ja, ook hij laat zich tussen neus en lippen door ontvallen, dat we in de tweede klasse niets te zoeken hebben. Toch maar heimelijk hopen dat onze concurrent Hanenburg thuis niets heel heeft gelaten van Woubrugge en de titel heeft gegrepen?  

Wim Quist