Lachebekje

Ook mochten we al twee keer thuis acteren. Daarbij troffen wij tot nu toe twee keer een kunstgrasbaan, een keer een mooie gravelbaan, een keer de door heel ons team verfoeide Porous Kushion Courtbaan (zie de literair weer uiterst verantwoorde tekst onder de naam ‘ Mislukkelingen’  van de hand van Wim Quist op de site) en –ja hoor- ook al een keer het ons zo vertrouwde Hardcourt. De speelvelden van de verre uitwedstrijden werden gewoon zonder TomTom gevonden, hoewel het gehele team, met uitzondering van ondergetekende in het bezit is van zo’n modern speeltuigje, soms onder exotische naam, in alle gevallen voorzien van een stronteigenwijs vrouwspersoon met dwingend verleidelijke stem die per se wil dat je ergens links- of rechtsaf slaat, hoewel dat gewoon niet kan, en met in één specifiek geval (nee, we zeggen niet dat het om die kleine, altijd vrolijke Amsterdammer gaat) de eigenaardigheid dat hij je per fiets naar Antwerpen wil hebben. Soms arriveerden we bij uitwedstrijden zelfs zo vroeg (twee uur voor de vastgestelde aanvangstijd) dat de tegenstander nog gewoon een paar uur op een oor zijn roes kon uitslapen. De trainer/coach wist natuurlijk van de duivel geen kwaad. Verder was alles in het team op uitgebalanceerde wijze geregeld: de captain maakte hard en rechtvaardig de opstellingen, tevoren werd vastgesteld wie voor gebak, vervoer en het wedstrijdverslag moest zorgen en dan gebeurde dat ook zo. Terugkijkend en samenvattend: een competitie zoals die altijd verloopt; je bent er eens uit en je maakt eens wat mee. De resultaten waren, op een enkele uitglijer na, naar behoren: geen kampioenskansen (ook geen –aspiraties) en nauwelijks gevaar van degradatie.
U zult begrijpen dat ons hele team na al die andere banen snakkend uitzag naar de laatste twee competitiewedstrijden die zich beide op onze thuisbasis en op Hardcourt zouden afspelen en waarbij we twee laaggeplaatste tegenstanders zouden ontmoeten met veel mogelijkheden voor het uitbouwen van het doelsaldo. Afgelopen zondag zouden we de oude bekenden van de Hofstede ontmoeten, die in het verleden het team Paulusma al menigmaal de das hadden omgedaan. Menig teamlid liet zich verleiden tot uitspraken over een te verwachten 6-0 overwinning. Met angst en beven werd echter zaterdag naar het weerbericht geluisterd; de zondag zou naar verwachting helemaal verregenen.
Zondagmorgen om half acht, even uit bed voor de dingen die een 50+-man dan zoal moet doen, trok ik even de gordijnen opzij om vast te stellen dat de weermannen dit keer volkomen gelijk hadden: nattigheid alom. Tegen elven, aan het ontbijt, dreef met de nattigheid uit de lucht ook mijn daaruit voortvloeiende slechte humeur wat weg. Toch maar de tennistas nagelopen op alles wat je dan nodig hebt en vertrokken richting clubhuis. De teams die vroeg hadden moeten beginnen, waren toen eigenlijk net begonnen een beetje te spelen. Dat beloofde dus weer lang wachten te worden. Tot ‘ overmaat van ramp’  bleek ook de teamdiscipline bij het uitvoeren van opdrachten van de captain tanende, want niet allen Jan Bor had het verordonneerde gebak meegebracht, maar Wim Quist, die alleen maar het beste van het beste wenst, had, eigenzinnig als hij is, ook voor gebak gezorgd. Een bezorgde voorzitter, tevens VCL van de dag, vervoegde zich bij ons met het goede nieuws dat we toch om half een gewoon in elk geval een baan zouden krijgen (knappe prestatie), maar in ruil daarvoor gaf hij wel de opdracht alle partijen tot twee ultrakorte sets te beperken. Omdat de spelregels daar niet in voorzien, zat er niets anders op dan de sets kort te houden door de tegenstander gewoon weinig games te gunnen (ja, wij van TVB zijn soms keihard). Als eerste speler wist ik toen dat ik mijn verantwoordelijkheid moest nemen en de toon moest zetten. Meteen de baan op en meppen. Voor mijn tegenstander het wist, was het 3-0. Toen had hij het wel gezien en wilde hij naar binnen omdat het weer druppelde. Gelukkig gaf het weer hem geen goed excuus al te lang binnen te blijven en kon ik mijn strafoefening daarna in rap tempo vervolgen (6-1, 6-0). Wim, in zijn nadagen intussen afgegleden tot derde speler, kreeg vervolgens de kans toch als tweede te spelen omdat zijn tegenstander snel weg moest. Wim had goed gekeken hoe het moest en de tegenstander stribbelde maar even tegen (die moest weg); in het voorbijgaan meldde hij het publiek nog wel dat hij geen kijk had op de ballen van dat ‘ lange strijkijzer’; de winst ging dus soepel naar Wim: 6-4, 6-0. De voorzitter zag het met genoegen aan. De beurt was vervolgens aan Jan Bor, die na het echec van Katwijk iets goed te maken had; zijn tegenstander werd soepel van de baan gespeeld in iets minder dan een half uur: 6-2, 6-0. om de tegenstanders ter wille te zijn, werd vervolgens de tweede dubbel gespeeld; dat leek ook prettig voor onze vijfde man, Hans Hesemans, die dan niet nog langer hoefde te wachten. Samen met Ruud van B trad hij aan en nam TVB zelfs en 3-1 voorsprong; daarna ging echter snel het licht uit; ondanks veel support (Quisten en aanhang uit alle windstreken vuurden Ruud en Hans om het hardst aan) werd terecht verloren met nog flatteuze cijfers: 4-6, 4-6. Daarna mocht Ruud in zijn single laten zien dat hij zich bewust had gespaard, maar er rustte geen zegen op; nadat Ruud zijn tegenstander al had geconfronteerd met de beperkingen die een achillespeesblessure voor een tennispartij met zich brengt, moest deze bij 4-2 de strijd staken. Op naar de eerste dubbel. De Hofstede kon daarvoor echter door vertrek en blessure van spelers geen reglementair team meer op de baan brengen. Indachtig de wens van de voorzitter om op te schieten, werd ook maar afgezien van een partijtje (met iemand die al gespeeld had) om des keizers baard, walk over dus. Met een 5-1 zege in een recordtijd was handhaving op plaats drie in elk geval binnen. Gezelligheid en evaluatie moet er echter altijd zijn. De analyse van de tegenstander was dat ons team nogal ‘ druk’ is; Wim werd van een tweede eretitel voorzien: lachebekje. Maar hoe ze daar nou toch bij kwamen…..?
Jan Janssen

P.S.
Dankzij een niet-spelende captain kan het team zich op dit huidige hoge niveau handhaven. Dit gezegd hebbende, in alle bescheidenheid.

De zoek gewaande captain