Document Acties
De computer zegt...
Afgelopen woensdagavond was het weer zo ver. Wij spelen op baan 3. Er wordt gelest en om ons heen zijn een aantal banen leeg. En toch worden we door 4 dames van de baan gehaald, want de computer zegt, dat deze baan beschikbaar is. Hoe kan dat, vraag ik mij af.
Het verontschuldigende “sorry, maar de computer geeft aan dat wij hier spelen” doet niets af aan mijn verbijsterende verwondering. Zijn we nu al zo ver, dat we ons laten leiden door een brokje hardware? Als dit de verworvenheden zijn van de technologische vooruitgang, nou, geef mijn portie dan maar aan fikkie! Wat zou het toch een verademing zijn, wanneer onze medeleden op een rustige avond (of overdag natuurlijk, als de zon nog schijnt) eerst eens beter om zich heen keken om te zien op welke banen wordt gespeeld en welke banen beschikbaar zijn en waar kan worden afgehangen zonder het risico te lopen medeleden van de baan te moeten jagen. Echt veel hoeven we daar niet voor te doen. Uit het raam van ons clubhuis kijken is echt voldoende om overzicht te krijgen. Maar blijkbaar is het zo, dat de alles bepalende computer blindelings moet worden gevolgd, in plaats van eigen verantwoordelijkheid nemen en andere recreatieve tennissers, die er lol in hebben om 's-avonds na het werk een balletje te slaan, niet uit hun spelritme te halen.
Ik blijf erbij, dat er op deze manier voor mij weinig plezier meer aan is.
De computer zegt... Met liefde laat ik de computer zwijgen en gaan we terug naar het aloude handmatige afhangsysteem.
Harro Barend